ΑΣ ΘΥΜΗΘΟΥΜΕ ΤΑ ΠΑΛΙΑ - Αναμνήσεις μιας ζωής
Να ’ταν τα νειάτα δυο φορές τα γηρατειά κανένα,
να’τρεχα και να πήγαινα ως τα περασμένα.
Στον Πύργο, στον κρυφό γυαλό, νησάκια Αγιό Λευθέρη,
Εκεί πηγαινόερχόμουνα, χειμώνα καλοκαίρι.
Εις τα κρωτήρια πήγαινα στις μάντρες του Βλαστάρι,
στα πάντα επιδόμαστε τη νύχτα με φεγγάρι
και όταν ήταν παγωνιά μαζεύουμε και ξύλα,
πηγαίναμε και μέναμε στου Κολομπρή τη βίλα
στα άχυρα καθόμαστε ανάβαμε το τζάκι,
πίναμε την τσιπούρα μας πίναμε καφεδάκι.
Και με το γλυκοχάραμα που όλα πια ξυπνούνε,
ακούγαμε τις πέρδικες να γλυκοκελαηδούνε.
Όλα τριγύρω μύριζαν τα δέντρα, οι ραχούλες,
στις ρεματιές μουρμούριζαν κρυστάλινες βρυσούλες.
Και τα πουλάκια στα κλαδιά χαρούμενα πετούσαν
με το γλυκόκελάηδημα που τον Θεό υμνούσαν,
υμνούσανε τονΎψιστο που έκανε την πλάση,
και ήλθε τώρα ο άνθρωπος τα πάντα να χαλάσει.
Που ‘ναι τα χρόνια τα παλιά που όλο τραγουδούσαν,
τα βράδια εις τις γειτονιές το γέλιο εσκορπούσαν.
Που ‘ναι τα χρόνια τα παλιά, που με χαρά μεγάλη,
εβγάζανε το αμίλιτο νερό απ’ το πηγάδι.
Οι κοπελιές εκοίταζαν εις τον αφρό να δούνε,
τον νέο οπού αγαπούν να ζευγαρωθούνε.
Από βραδύς εβάζανε εις τον κουβά τα μήλα
και ολονυχτίς τα σκέπαζαν με καθαρή μανδήλα.
Και όταν εξημέρωνε του Αγιού Γιαννιού η χάρη,
εχιλιοτραγουδούσανε τ' όμορφο ριζικάρι.
Απ’τον κουβά εψάλανε τα μήλα ένα ένα
και ένα τραγούδι ριζικό έλεγαν στον καθένα
Με γέλια ή πειράγματα εχόρευαν τραγουδούσαν,
οι νέοι με τις κοπελιές, για έρωτα μιλούσαν.
Φεύγουν τα χρόνια γρήγορα, χαρές και συγκινήσεις
και απ' τα χαμένα όνειρα ξυπνούν οι αναμνήσεις.
Αλησμονιούνται κι οι φωλιές, ξεχνιούνται κι οι αγάπες,
συχνά παντιώνονται και μιλούν σαν ξένοι σαν διαβάτες.
Που ‘ναι τα χρόνια τα παλιά, τα χρόνια τα ωραία,
οι αναμνήσεις μένουνε μας κάνουνε παρέα,
να μας θυμίζουν μυστικά από της ψυχής τα βάθη
στα μάτια να αργοκυλά ένα θλιμμένο δάκρυ.
Σωτήρης Κομηνός
Λογοθετιάνικα - 29 Μαϊου 2007