kythera family kythera family
  

Documents

History > Documents

Showing 41 - 60 from 257 entries
Show: sorted by:

History > Documents

submitted by Constantinos Cominos on 14.06.2013

TERPSICHORE BENETOS COMINOS

please add a caption here

History > Documents

submitted by Kytherian Newsflash on 21.05.2013

Gold medal awarded to Angelo and John Notaras of Atom Industries, at the .....

....Salon international des inventions de Genève - the International Exhibition of Inventions in Geneva. This is the reverse side.

This year the Exhibition was held from the 10th April 2013 until the 14th April 2013.

http://www.inventions-geneva.ch/cgi-bin/fr-presse.php

[[picture:"sc0001A.jpg" ID:21445]]

Angelo Notaras demonstrating the capabilities of a previous award winning hand held implement.

Each Gold Medal won by Atom Industries was for:

1. Highly efficient portable powered wood drilling machine with automatic reverse gear combined with automatic de- accelerator rotating safety handle if wood auger suddenly jams in the wood. For use in rural fencing and construction.

2. Very efficient portable blower for use in the garden , with new fan design technology resulting in very high air thrust performance , lower noise levels and decreased fuel requirements.

Angelo & John and Atom Industries have secured a number of Gold Medals at this exhibition in previous years. Their achievements consistently display a skill and aptitude for 'design excellence'.

[[picture:"John Notaras in front of the medal wall at Atom Industries.jpg" ID:21444]]

Photograph: John Notaras, partner in the business, Atom Industries, surrounded by a bevy of Domestic and International Awards that the Company has won. Amongst these awards are numerous Gold Medals
won at the International Inventions & Technology Convention, Geneva, Switzerland. John, and brother Angelo, share a 40 year history as successful inventors. Atom Industries focuses on supplying high quality hand held garden and agricultural implements to a national and international market.

See: http://www.atomindustries.com.au

The International Exhibition of Inventions of Geneva (Geneva Inventions) is a show that takes place annually in the canton of Geneva in Switzerland.

[[picture:"medal 8.jpg" ID:21446]]

The obverse of the medal presented by the Salon international des inventions de Genève.

It was founded in 1972 by Jean-Luc Vincent. The event takes place every year at Palexpo, in the town of Grand-Saconnex. It attracts over 700 exhibitors from 45 countries are exhibiting 1,000 inventions and welcomes over 60,000 visitors each year.

Inventions presented cover a wide area, including energy, environmental protection, information technology, mechanical engineering, industrial processes, watches, electricity, electronics, construction, engineering civil, carpentry, plumbing, ventilation, heating materials security and alarm, DIY, household arts, business and technical equipment, agriculture, gardening, textiles, medicine and hygiene, optics, teaching transportation, health, food, cosmetics, entertainment, advertising, packaging, toys and games.

In 2009, the show won the patronage of the World Intellectual Property Organization (WIPO), in addition to the patronage of Switzerland, canton and city of Geneva.

History > Documents

submitted by Kytherian Newsflash on 21.05.2013

Gold medal awarded to Angelo and John Notaras of Atom Industries, at the .....

.......Salon international des inventions de Genève - the International Exhibition of Inventions in Geneva.

This year the Exhibition was held from the 10th April 2013 until the 14th April 2013.

http://www.inventions-geneva.ch/cgi-bin/fr-presse.php

Angelo Notaras demonstrating a previous award winning hand held machine

Each Gold Medal won by Atom Industries was for:

1. Highly efficient portable powered wood drilling machine with automatic reverse gear combined with automatic de- accelerator rotating safety handle if wood auger suddenly jams in the wood. For use in rural fencing and construction.

2. Very efficient portable blower for use in the garden, with new fan design technology resulting in very high air thrust performance , lower noise levels and decreased fuel requirements.

Angelo & John and Atom Industries have secured a number of Gold Medals at this exhibition in previous years. Their achievements consistently display a skill and aptitude for 'design excellence'.

John Notaras, partner in the business, Atom Industries, surrounded by a bevy of Domestic and International Awards with brother Angelo Notaras

See: http://www.atomindustries.com.au

The International Exhibition of Inventions of Geneva (Geneva Inventions) is a show that takes place annually in the canton of Geneva in Switzerland.

Gold medal awarded to Angelo and John Notaras of Atom Industries, reverse side

It was founded in 1972 by Jean-Luc Vincent. The event takes place every year at Palexpo, in the town of Grand-Saconnex. It attracts over 700 exhibitors from 45 countries are exhibiting 1,000 inventions and welcomes over 60,000 visitors each year.

Inventions presented cover a wide area, including energy, environmental protection, information technology, mechanical engineering, industrial processes, watches, electricity, electronics, construction, engineering civil, carpentry, plumbing, ventilation, heating materials security and alarm, DIY, household arts, business and technical equipment, agriculture, gardening, textiles, medicine and hygiene, optics, teaching transportation, health, food, cosmetics, entertainment, advertising, packaging, toys and games.

The International Exhibition of Inventions in Geneva in full swing

In 2009, the show won the patronage of the World Intellectual Property Organization (WIPO), in addition to the patronage of Switzerland, canton and city of Geneva.

History > Documents

submitted by Kythiraika Newspaper on 20.05.2013

Kythiriaka Newspaper. Kythera

*** Past issues of Kythiriaka Newspaper are now available for download at www.kythera-family.net***

"It was sometime in the middle of 1987, when a dream I had harboured for many years, the idea of publishing a local Kytherian newspaper, came to fruition. I was then nearly 40 years of age. I called my newspaper - Kythiraika. It has been in continuous publication ever since." - Emmanuel Kalligeros, Editor & Author.

History > Documents

submitted by Kytherian Publishing & Media on 12.05.2013

In Search of Kythera and Antikythera

The most sophisticated Kythera toursit guide ever published.

Author: Tzeli Hadjidimitriou

When Published: 2013

Publisher: Tzeli Hadjidimitriou

Language: ENGLISH

Available: 2013

In Europe, Available from:

http://www.odoiporikon.com/shop/index.php?route=product/product&product_id=54

It will also be available in all the book shops on the island of Kythera, during the 2013 summer season.

In Australia & Asia Pacific:

Kytherian Association of Australia Bookshelf

Kytherian World Heritage Fund Order Form

Description: 252 page hand held guide book - "Lonely Planet guide standard".

ISBN: 978-960-00330-5-3


Text and photographs by Tzeli Hadjidimitriou

Translated into English by Despina Christidoulou

Designed by Yiannis Alexandropoulos and Alexis Veroucas



It’s printed and on the way from Greece!

A dedicated guide book on Kythera, in English.

Highly acclaimed professional photographer and travel writer, Tzeli Hadjidimitriou was the author and visual artist behind the Unexplored Kythera & Antikythera guide book in Greek.

It’s probably the best selling book relating to Kythera, ever.

The English version is called In Search of Kythera & Antikythera and will be
available for purchase in Australia from the end of May, just in time to take over for Kytherian summer. Great for those visiting the island for
the first time, or seasoned travellers wanting to get more out of their stay. Great for the grandkids!

A handheld guide book with 252 dedicated pages on Kythera. In Australia it is available for $25 plus postage from the Kytherian Association of Australia, and from the Kytherian World Heritage Fund. The Kytherian Association of Aiustralia partly sponsored the book.

See also www.kytherianassociation.com.au/books.html

In Greece it is available through

Tzeli Hadjidimitriou
photographer & travel writer

14 Tideos str.
11635 Athens
Greece
0030-6972216970

Email, odoiporikon

Email, odoiporikon 2

www.odoiporikon.com


Download the 3-page .pdf segment from the April (Kytherian Association of Australia) Newsletter, here:

kaa newsletter tzeli april 2013 pp1-3 A.pdf

About Tzeli Hadjidimitriou

Tzeli Hadjidimitriou. Author of In Search of Kythera and Antikythera

Tzeli Hadjidimitriou was born in Mytilene, Lesbos in 1962. She holds a degree in Economics from the University of Thessaloniki (1980–86) and
pursued further studies in the field of Direction of Photography for the Cinema, in Rome (1986–88).

In 1985, on a scholarship from the Università Cattolica del Sacro Cuore in Milan, she attended a series of seminars by Michelangelo Antonioni on the art of cinematography. She also holds a superior diploma as an official translator of the Italian language and a certificate in video-montage.

A professional photographer in Greece since 1988, she has worked in television for ten years and also in the cinema industry as a stage photographer, collaborating with many film and photography
directors.

Although mostly described as an “artistic landscape photographer”, her “lens” has also focused extensively on artworks, interiors and archaeological subjects and she collaborates with museums, galleries, architects and publishing houses.

Her work is regularly presented in individual and group exhibitions in Greece and abroad. She is a regular contributor of articles and photographs to several newspapers and magasines.

Tzeli Hadjidimitriou organises photography workshops on Kythera and Lesvos in Spring time and in Autumn. In this journey on the islands of
Lesvos and Kythera, you will travel an interior meditation path, where the relationship of the soul and the light will reflect in your photographs.
This travel photography workshop provides a platform for those who seek to know a place in its history, people, tradition and culture, through
the lens of a camera.

Rather than being a laboratory for learning the latest techniques in digital photography, participants will try to capture the atmosphere of the Greek soul. We’ll learn how to “see” and how to compose the image in our minds, before taking the picture. In other words, we will get to know a place by learning how to capture and see the light on a face, a landscape or an object, and connect this place with ourselves through photography.

A Typical page, page 164

Download page 164 as a .pdf, here:

KYTHIRA GUIDE 2013 page 164.pdf

The churches and the ravine of Kato

[Text on the page]


Option One

(recommended for walking as far as Kato Hora)

Your first walk, in order to cover the historical landscape of Mylopotamos, entails going down to the district of Kato Hora, with its Venetian castle and fantastic view and romantic sunset. We recommend you come to this point on foot to enjoy the architecture of the houses and arches as well as the gardens full of bougainvilleas in the houses along the narrow lanes.

Signs guide you to the asphalt road on the left and, after 400 m, to the right, down to the gulley. After 1.4 km, after passing another district of M opotamos, Piso Pigadi, you reach Kato Hora, the prettiest village dis­trict in the whole of Kythera. It still retains the island's traditional colours and typical architecture.The houses built within the castle and those around it share the same homogenous features. Due to the lack of space, they have two storeys and do not communicate internally but via an external staircase that terminates in a terrace supported by an arch beneath which was the ground floor entrance, that was also used as an ad hoc storage space for agricultural produce and tools. The ground floor spaces were low, stone-built arches with the characteristic corner fireplace. Note the innovative chimneys, designed to withstand the force of the powerful winds, as well as the stone flower­boxes, standing on stone supports called fourousia. These were usually placed under the windows and their origin is Venetian.

In the small square you can also see the old English School, built in 1825 with funds donated by Mylopotamiots. Behind it is a little road that leads to the castle. Imposing and dominating, just like his city, the Lion of Saint Mark of the Serene Republic of Venice still keeps a lookout over the visitors' entrance. Visitors are impressed with the expansive view from the walls over the gorge towards the permanently stormy west, which is still wild, precipitous and forested.

The castle of Kato Hora (Lower Hora) was built by the Venetians to protect the inhabitants from pirate raids and also so that they could oversee the stormy west coastline. It's said that 50 refugee families from Crete and Cyprus who lived in the castle in 1545, suppfied the essential army in order to guard it It grew especially after the destruction of the castle-city of Agios Dimitrios (Paleochora) by Barbarossa in 1537 and after the conquest of Monemvasia by the Turks in 1540. when the inhabitants who were saved fled there
for protooion. The presently empty, but wonderfully restored, houses of Kato Hora and the narrow lanes.........

Making the tsipoura

History > Documents

submitted by Kytherian Association LIBRARY, Sydney on 29.04.2013

Kalypso Michalakaki. Kytherian Immigrants and Their Organisations. History of the Kytherian Associations in Smyrna Alexandria and Attica.

***Important announcement. This book was printed in April 2013, and is now available for sale in Greece and Europe. Copies are being shipped to Australia, and it will soon be available for sale in Australia as well.

With additional chapters on the Kytherian Associations in Athens and Pireaus, and in Australia and the USAS.

Based on a Ph.D thesis completed at the University of Athens, Greece, under the supervision of Professor George Leontsinis.

Author: Kalypso Michalakaki

When Published: 2012

Publisher: Kytherian Associations of Athens and Pireaus, and the Kytherian World Heritage Fund

Available: From July 2012

Description:

Purchase from the author, Kalypso Michalakaki.

Email Kalypso here


CONTENTS


ABBREVIATIONS.....Pg. 10
PREFACE..... 11
INTRODUCTION..... 13

PART A

KYTHERIAN ASSOCIATIONAL ORGANISATION ABROAD..... 25

1st Chapter: Characteristics of the Kytherian migration to Smyrna.....27
2nd Chapter: Kytherian community of Smyrna.....29
3rd Chapter: Kytherian community of Alexandria.....61
4th Chapter: Associational organisation of U.S.A. and Australia.....87

PART B

KYTHERIAN ASSOCIATIONAL ORGANISATION IN GREECE

1st Chapter: Kytherian community of Piraeus – Kytherian Brotherhood Piraeus-Athens.....101
2nd Chapter: Kytherian community of Athens
Kytherian Association of Athens.....147
3rd Chapter: Embellishing Cultural Association of Alimos Myrtidiotissa......205
4th Chapter: Educational Welfare and contribution to Education and Culture.....229
Conclusion.....238

SOURCES AND BIBLIOGRAPHY.....243

APPENDIX

Α. Statutes of Kytherian Brotherhoods.....373
1.1. Kytherian Brotherhood of Smyrna(1887).....375
1.2. Kytherian Brotherhood of Smyrna (1892).....380
2. Statutes of Kytherian Brotherhoods of Australia
2.1. Kytherian Brotherhood of N. Wales (1922).....388
2.2. Kytherian Brotherhood of Sydney (1936).....391
2.3. Kytherian Brotherhood of Brisbane (1944).....395
2.4. Kytherian Brotherhood of Cambera (1985).....397
3. Statutes of Kytherian Brotherhoods of U.S.A.
3.1. Kytherian Brotherhood of N. York (1919).....398
3.2. Kytherian Brotherhood of Baltimore (1930).....399
3.3. Kytherian Brotherhood of St. Luis (S. Francisco 1918)
3.4. Kytherian Brotherhood “Gen. Koronaiou” of California (1950).....401

Through the history of the Kytherian Brotherhood of Piraeus and the Kytherian Association of Athens, elements of Australian contribution towards projects on the island emerge. This contribution can also be seen in the chapter “Educational Welfare and Contribution to Education and Culture”.

Below, (in Greek) is Section 3: The Kytherian Associations in Australia and America.

ΚΕΦΑΛΑΙΟ ΤΡΙΤΟ

ΣΩΜΑΤΕΙΑΚΗ ΟΡΓΑΝΩΣΗ ΤΩΝ ΚΥΘΗΡΙΩΝ
ΣΤΗΝ ΑΥΣΤΡΑΛΙΑ ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΑΜΕΡΙΚΗ

Ένα άλλο ισχυρό ρεύµα Κυθηρίων µεταναστών κινείται κατά τον 19ο και 20όν αιώνα προς την Αυστραλία και την Αµερική. Η Κυθηραϊκή µετανάστευση προς την Αυστραλία έλαβε επιδηµικές διαστάσεις κατά την περίοδο 1890-1950. Οι Κυθήριοι έχουν µια παρουσία τουλάχιστον 130 ετών στην Αυστραλία, όπου βρίσκονται εγκατεστηµένοι κυρίως στο Σίδνεϋ, στην Καµπέρα και στη Βρισβάνη . Το µεταφορικό µέσο της συγκεκριµένης περιόδου, που συνέδεε τις δύο χώρες, Ελλάδα-Αυστραλία, ήταν φυσικά το πλοίο. Συγκεκριµένα, αναφέρουµε τα υπερωκεάνεια Κυρήνεια, Πατρίς, Αυστραλίς και Αµερικανίς, τα οποία περνούσαν µέσω του λιµανιού του Πορτ-Σάΐντ. Αργότερα, χρησιµοποιούνταν τα αεροπλάνα τα οποία αντικατέστησαν σταδιακά τα πλοία.
H ιστορία της κυθηραϊκής µετανάστευσης κατατάσσεται στην εθνική ιστορία, τόσο της Ελλάδας όσο και της Αυστραλίας. Οι Κυθήριοι µετανάστες ήταν τόσο σηµαντική δύναµη του Ελληνισμού στην Αυστραλία, ώστε να θεωρούνται ότι δηµιούργησαν την οικονοµική και πνευµατική του υποδοµή. Επίσης, ήταν σηµαντικός παράγοντας διαµόρφωσης κριτηρίων των ελληνικών µετοικεσιών που ακολούθησαν. Αρχικά ο ισχνός αριθµός και η διασπορά των Κυθηρίων στις αχανείς εκτάσεις της Αυστραλίας προξένησαν αδυναµίες στην οργάνωση του κυθηραϊσµού. Βέβαια, στις δυσκολίες της σωµατειακής οργάνωσης συνετέλεσε και η γενικότερη κοινωνική κατάσταση των Ελλήνων αποίκων στην Αυστραλία. Ο µεγάλος αριθµός σωµατείων καλλιέργησε καχυποψία, ανταγωνισµό και επιφυλακτικότητα. Σε πολλές περιπτώσεις τα εθνοτοπικά σωµατεία αποµόνωναν τα µέλη τους από τους οµογενείς «ξένους» και τον Έλληνα από τον Έλληνα .
Το φαινόµενο της µεγάλης σε αριθµό Κυθηραϊκής διασποράς στην Αυστραλία οδήγησε στα τελευταία χρόνια στη δηµιουργία ιστοσελίδας , όπου παρέχονται πληροφορίες για την κυθηραϊκή µετανάστευση και στοιχεία χρήσιµα για την σύνταξη οικογενειακών δέντρων. ∆ηµιουργήθηκε το 2003 από Κυθηρίους της διασποράς µε στόχο τη λειτουργία ενός αρχείου της πολιτιστικής κληρονοµιάς των Κυθήρων. Μάλιστα, η συγκεκριµένη ιστοσελίδα παρουσιάστηκε στα Κύθηρα τον Αύγουστο του 2005 από τον J. Prineas, κύριο οργανωτή της. Επίσης, ο Ηλίας Μαρσέλος, έχει ιδρύσει το Ινστιτούτο του Κυθηραϊσµού (2002), µε κύριο σκοπό την ανάπτυξη της επικοινωνίας και της σύσφιξης των δεσµών των απανταχού της γης Κυθηρίων, τόσο µεταξύ των µελών του Ινστιτούτου, όσο και µε άλλα µέλη Συλλόγων, σωµατείων, Ιδρυµάτων στην Ελλάδα και το εξωτερικό µε παρεµφερείς προς το Ιστιτούτο σκοπούς, σε προσωπικό, επαγγελµατικό επίπεδο .
O Ηλίας Μαρσέλος οργάνωσε σχετικά συνέδρια στα Κύθηρα και πρόσφατα στην Αυστραλία. Ακόµη, σχετικά µε τη σωµατειακή οργάνωση των Κυθηρίων στην Cambera της Αυστραλίας, το 2006. Για τη συλλογική οργάνωση των Κυθηρίων στην Αυστραλία, που εκφράστηκε µε την ίδρυση Αδελφοτήτων καθώς και για την κυθηραϊκή παροικία, γίνεται αναφορά από τον Αλλίµονο στη διατριβή του . Πληροφορίες και στοιχεία για την κυθηραϊκή µετανάστευση περιλαµβάνονται και στο βιβλίο του Ι. Κοµνηνού «Η εν ζωή Αυστραλία». Αναφέρονται επίσης σηµαίνουσες προσωπικότητες του ελληνισµού της Αυστραλίας, µεταξύ των οποίων και Κυθήριοι. Kαταγράφονται τα ονόµατά τους, ο χρόνος και ο τόπος εγκατάστασής τους στην Αυστραλία καθώς και οι επαγγελματικές τους ενασχολήσεις. Αναφέρεται, επίσης, ότι Κυθήριοι ευρίσκοντο στη Νότιο Αυστραλία.
Ο πρώτος Έλληνας στην Αυστραλία ήταν ο Κυθήριος Αθανάσιος Κοµνηνός, ο οποίος ήλθε από τη Σµύρνη, που ήταν η πρώτη του εγκατάσταση, στην Αυστραλία το 1877. Από τη Σµύρνη ήλθε στην Αυστραλία και ο Κυθήριος Νικόλαος Αρώνης. Παρατηρείται, δηλαδή, το γνωστό φαινόµενο της επαναµετανάστευσης µε την αλυσιδωτή µεταναστευτική κίνηση από Κύθηρα προς Σµύρνη και από Σµύρνη προς Αυστραλία και Αµερική. Τα παραπάνω επιβεβαιώνονται και από την προφορική µαρτυρία της Κυθήριας από την Αλεξάνδρεια που αναφέρθηκε στο προηγούµενο κεφάλαιο. Αλλά και ένα άλλο παράδειγµα είναι η περίπτωση του Νικόλαου Αρώνη, ο οποίος ήλθε από τη Σµύρνη στην Αυστραλία, το 1902.
Οι λόγοι που οδήγησαν τους Κυθηρίους να µεταναστεύσουν από την Σµύρνη ή την Αλεξάνδρεια προς Αυστραλία ή Αµερική ήταν δύο: αφενός οι καλύτερες οικονοµικές και επαγγελµατικές συνθήκες, αφετέρου ο κυθηραϊκός ιστός ο οποίος δηµιουργείτο σιγά - σιγά, οπότε οι εγκατεστηµένοι εκεί Κυθήριοι αναζητούσαν την ενίσχυσή του µε µέλη των οικογενειών τους ή συγχωριανών τους ή γενικότερα των συµπατριωτών τους.
Σχετικά µε την κυθηραϊκή διασπορά σε Σίδνεϋ και Καµπέρα έχει πραγµατοποιηθεί µελέτη που αφορά στη διαχρονική προσέγγιση της κυθηραϊκής ταυτότητας στην Αυστραλία κάνοντας µια ιστορική αναδροµή τα cafés της υπαίθρου . Tα cafés και τα fish shops των Κυθηρίων δηµιουργήθηκαν στο Σίδνεϋ και αργότερα σε µικρές πόλεις της αυστραλιανής υπαίθρου της νοτίου Ουαλίας και της Κουησλάνδης. Γι’ αυτό και έχουµε στη διάθεσή µας το καταστατικό της Κυθηραϊκής Αδελφότητας της Ουαλίας. (βλ. παράρτηµα σ. 388). Σχετικά µε το θέµα έχουν ασχοληθεί κατά καιρούς επιστήµονες της ελληνικής µετανάστευσης στην Αυστραλία . Τα cafés των Κυθηρίων κατέκλυσαν την ύπαιθρο της Αυστραλίας από το 1920 µέχρι τα τέλη της δεκαετίας του 1960. Aπό τα τέλη της δεκαετίας του 1960 οι Κυθήριοι άρχισαν να εγκα- ταλείπουν τις µικρές πόλεις της υπαίθρου και να συγκεντρώνονται στο Σίδνεϋ, στην Καµπέρα και στο Μπρίσµπαν.
Απαραίτητος συνδετικός κρίκος των αποδήµων Κυθηρίων στην Αυστραλία είναι τα θρησκευτικά τους σύµβολα, όπως καθορίζονται στα καταστατικά των Αδελφοτήτων. Πρόκειται για την Παναγία τη Μυρτιδιώτισσα, τον Άγιο Θεόδωρο και την Αγία Μόνη. H µεταφορά των Αγίων προστατών των Κυθήρων στο τόπο µετανάστευσης των Κυθηρίων αποίκων µετέτρεψε το χώρο σε τόπο. Η λατρεία αυτή ανακαλεί στη µνήµη τους τη γενέθλια γη τους . Oι εορτασµοί των επετείων από τα κυθηραϊκά σωµατεία της διασποράς εκφράζουν την κυθηραϊκή ταυτότητα. Ο εορτασµός των Αγίων, µάλιστα, ανακοινώνεται στον κυθηραϊκό τύπο και τα τελευταία χρόνια και στην ιστοσελίδα των Κυθήρων . Έχουµε ήδη µιλήσει για τη λατρεία των Κυθηρίων προς την Παναγία τη Μυρτιδιώτισσα. Εδώ θα αναφερθούµε σύντοµα στον Όσιο Θεόδωρο και την Αγία Ελέσα, τοπικούς αγίους των Κυθήρων. Ο Όσιος Θεόδωρος γεννήθηκε στη Κορώνη της Μεσσηνίας. Μεγαλώνοντας πήγε στη Ρώµη, ενώ είχε ήδη γίνει διάκονος και αργότερα στη Μονεµβασία και από εκεί στα Αντικύθηρα. Εγκαταστάθηκε εκεί στη Μονή Βάκχου και Σεργίου. Στα Κύθηρα πήγε να µονάσει κατά τη περίοδο του Ρωµανού Β΄(959-963) ή Νικηφόρου Φωκά(963-969) . Έζησε έντεκα µήνες στα Κύθηρα, ασκητικά και πέθανε στις 12 Μαΐου, γι’ αυτό κάθε χρόνο τελείται την ηµέρα αυτή η τοπική γιορτή του προστάτη των Κυθήρων . Ο τάφος του Οσίου βρίσκεται στον οµώνυµο ναό. Πιστεύεται, ότι αυτός χτίστηκε στο πεδίο του προγενέστερου ναού των Αγίων Σεργίου και Βάκχου. Η Αγία Ελέσσα γεννήθηκε στην Πελοπόννησο από πατέρα ειδωλολάτρη και µητέρα Χριστιανή. Στα 14 χρόνια της και, ενώ έχασε την µητέρα της που την βάπφτισε Χριστιανή, σκέφτηκε ότι δε µπορεί να ζήσει µε τον ειδωλολάτρη πατέρα της, και γι’ αυτό έφυγε για τα Κύθηρα όπου και ασκήτευσε. Εκεί την βρήκε ο πατέρας της και, αφού την βασάνισε, την αποκεφάλισε τη 1η Αυγούστου 375 µ.Χ. Έτσι ο τοπικός εορτασµός της ορίζεται κάθε πρώτη Αυγούστου και γίνεται στη µονή της Αγ. Ελέσας στα Κύθηρα, όπου µαρτυρείται ότι αρχικά διεσώθη, ενώ καταδιωκόταν από τον πατέρα της.
Η ανάγκη εορτασµού των τοπικών Αγίων στους τόπους µετοίκησης εκφράζεται µε την παράλληλη ίδρυση των ελληνικών Κοινοτήτων και ελληνικών ναών. Πιο συγκεκριµένα, ο πρώτος ελληνικός ορθόδοξος Ναός στο Σίδνεϋ, της Αγίας Τριάδος, ανηγέρθη το 1898 και την ίδια χρονιά συστάθηκε η Ελληνική Κοινότητα του Σίδνεϋ, ενώ ο πρώτος ελληνικός ορθόδοξος Ναός της Μελβούρνης, ο Ευαγγελισµός της Θεοτόκου, ανηγέρθη το 1900 και ένα χρόνο αργότερα συστάθηκε η ελληνική Κοινότητα της Μελβούρνης. Μέρος της κυθηραϊκής ταυτότητας αποτελεί η λατρεία της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, σύµβολο των Κυθηρίων. Ο ιδιαίτερος αυτός θρησκευτικός δεσµός των Κυθηρίων µε την Παναγία την Μυρτιδιώτισσα εκδηλώνεται µε την ανέγερση ναού αφιερωµένου σ’αυτήν, στο προάστιο του Σίδνεϋ Cogra Kogarah, καθώς και στο Ντάµπο . Συγκεκριµένα, στην ανέγερση εκκλησίας την Παναγία τη Μυρτιδιώτισσα στο Ντάµπο το έτος 1960, αναφέρεται ο Τσούνης στη διδακτορική του διατριβή στην οποία κάνει λόγο και για άλλες ελληνικές ορθόδοξες εκκλησίες της Αυστραλίας.
Η αναγκαιότητα της παρουσίας της αυθεντικής εικόνας της προστάτιδας του νησιού στην Αυστραλία κατά τον εορτασµό της στις 24 Σεπτεµβρίου επεκτάθηκε και εκτός του κύκλου της κυθηραϊκής παροικίας, µε συνέπεια ο Αρχιεπίσκοπος Αυστραλίας Ιεζεκιήλ το 1972 να ζητήσει από τον τότε Μητροπολίτη Γυθείου και Οιτύλου Σωτήριο, όπου ανήκε η Μητρόπολη Κυθήρων, να επιτρέψει τη µεταφορά της εικόνας στην Αυστραλία για τον εορτασµό. Ωστόσο, η Ιερά Σύνοδος απάντησε αρνητικά επικαλούµενη λόγους ασφαλείας της εικόνας. Ως συµβιβαστική λύση προτάθηκε η αποστολή αντιγράφου προς την Αρχιεπισκοπή Αυστραλίας .
Για την Παναγία τη Μυρτιδιώτισσα η παράδοση αναφέρει την εύρεση της εικόνας το 1160 ή τον 15ο αιώνα, στην περιοχή της σηµερινής Μονής από ένα βοσκό. Η σκηνή είναι αποτυπωµένη στην εικόνα που φιλοτεχνήθηκε από το Νικόλαο Θεόφιλο Σπιθάκη το 1837. Πήρε δε το όνοµα Μυρτιδιώτισσα από τον τόπο που βρέθηκε, σε µία περιοχή δυτικά των Κυθήρων, η οποία ήταν κατάφυτη από µυρτιές .
Η θρησκευτικότητα των Κυθηρίων µεταναστών, εκτός από την τέλεση των εορτασµών των τριών Αγίων, αποτυπώνεται και σε ένα από τα σύµβολα της σφραγίδας της Κυθηραϊκής Αδελφότητας που είναι τα παρακάτω: το νησί των Κυθήρων που βρίσκεται στη µέση και αναφέρεται στο πραγµατικό, στο γεωφυσικό στοιχείο, δεξιά η εικόνα της προστάτιδας του νησιού Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, που αναφέρεται στο θρησκευτικό σύµβολο και αριστερά η λατρευόµενη Θεά Αφροδίτη, που αποτελεί το µυθικό σύµβολο. Στο κέντρο και γύρω από τη σφραγίδα βρίσκονται οι λέξεις: «Κυθηραϊκή Αδελφότητα Αυστραλίας τα Κύθηρα». Το σχήµα του νησιού εκπροσωπεί τη φυσική του κατάσταση, η προστάτιδα των Κυθήρων Παναγία εκπροσωπεί το θρησκευτικό σύµβολο και η Θεά Αφοδίτη εκφράζει το µυθικό σύµβολο . Εποµένως η σφραγίδα παραπέµπει τους Κυθηρίους απόδηµους της Αυστραλίας στο νησί τους και ανασύρει και διατηρεί στη µνήµη τους, τα χαρακτηριστικά στοιχεία του γενέθλιου τόπου.
Σύµφωνα µε το Καταστατικό της Κυθηραϊκής Αδελφότητας του Σίδνεϋ που συντάχτηκε το 1922 στην ελληνική γλώσσα, βασικοί σκοποί της Αδελφότητας είναι η σύσφιξη των σχέσεων µεταξύ των Κυθηρίων που διαµένουν στο Σίδνεϋ, η βοήθεια και η προστασία των απόρων Κυθηρίων, καθώς και η συνδροµή σε οποιοδήποτε κοινωφελές έργο (βλ. παράρτηµα σ. 391, 394).
Στο 45ο άρθρο ορίζεται η υποχρέωση της Αδελφότητας να τελεί τρία πανηγύρια στον Ιερό Ναό της Ελληνικής Ορθοδόξου Κοινότητας, τα οποία θα σχετίζονται άµεσα µε το θρησκευτικό συναίσθηµα των Κυθηρίων. Πρόκειται για πανηγύρια που διοργανώνονται στη γιορτή της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, του Αγίου Θεοδώρου και της Αγίας Ελέσσας (Οσιοµάρτυρες). Μια από τις δραστηριότητες αυτής της Αδελφότητας αποτελεί η έκδοση µηνιαίων περιοδικών “newsletter”.
Η Κυθηραϊκή Αδελφότητα του Σίδνεϋ, με εγγεγραμμένες πάνω από 550 οικογένειες, αριθµεί πάνω από 1.500 µέλη. Η αριθµητική δύναµη της Αδελφότητας του Μπρίσµπαν είναι επίσης 1500 µέλη µε εγγεγραµµένες 550 οικογένειες και της Καµπέρα ανέρχεται περίπου στα 250 µέλη που προέρχονται από 120 οικογένειες περίπου. Εκτός από τα τρία µεγάλα σωµατεία, οι Κυθήριοι συσπειρώνονται και σε ένα άλλο άτυπο σωµατείο, το Καραβίτικο, το οποίο συμπεριλαμβάνει αποκλειστικά καταγόµενους από τον Καραβά των Κυθήρων. Το σωματείο αυτό εορτάζει στις 12 Φεβρουαρίου τον Άγιο Χαράλαµπο, τον Άγιο του χωριού τους. Kαι εδώ ο συµβολισµός µεταφέρεται από τον τόπο καταγωγής τον Καραβά των Κυθήρων στο τόπο µετανάστευσης, στην ευρύτερη περιοχή του Σίδνεϋ. Tην σχετική δραστηριότητα καταγράφει η ιστοσελίδα του Κythera family-net.
Ακολουθεί χρονολογικά η Κυθηραϊκή Αδελφότητα του Μπρίσµπαν, η οποία δηµιουργήθηκε το 1944 (βλ. Καταστατικό σ. 395-396). Κατά τον Αλίµονο υπήρχε Κυθηραϊκός σύλλογος στο Κουίνσλαντ ήδη από το 1934 και στη πόλη Καµπέρα από τo 1985. ∆ιευκρινίζουµε ότι Κουίνσλαντ είναι ο νοµός και Καµπέρα η πρωτεύουσά του . Το Καταστατικό που διαθέτουµε συντάχθηκε το 1944 και αναφέρεται σε εταιρεία του υποµνήµατος της Κυθηραϊκής Αδελφότητας (βλ. παράρτηµα σ. 397). Βασικός σκοπός της εταιρείας, σύµφωνα µε το καταστατικό της είναι: η διαχείριση των οικονοµικών της Κυθηραϊκής Αδελφότητας µε την ιδιότητα της εταιρείας, ώστε να έχει τη δυνατότητα να κάνει συναλλαγές οικονοµικού τύπου. Η Επωνυμία της εταιρείας αυτής, κατά το καταστατικό της είναι Κυθηραϊκή Αδελφότητα του Κουίνσλαντ . Επιπλέον, στους σκοπούς της Αδελφότητας περιλαµβάνεται η φροντίδα, η προσφορά ευκαιριών και η διευκόλυνση ατόµων που έχουν γεννηθεί στα Κύθηρα, των οικογενειών και των συγγενών τους. Καθορίζονται επίσης, οι εορτασµοί των τοπικών-Κυθηραϊκών θρησκευτικών Αγίων. Συγκεκριµένα, του Αγίου Θεοδώρου στις 12 Μαΐου, της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας στις 24 Σεπτεµβρίου και της Αγίας Ελέσσας την 1η Αυγούστου µε τη συνοδεία αρτοκλασίας .
Οι Κυθήριοι ανέπτυξαν γενικά σηµαντική επιχειρηµατική δραστηριότητα στην Αυστραλία και δημιούργησαν από τις πλέον πολυάριθµες και δραστήριες ελληνικές κοινότητες που διακρίθηκαν σε πολλούς τοµείς δραστηριότητας. Αυτό συνετέλεσε στην προσφορά τους στην οικονοµική και κοινωνική ζωή των συµπατριωτών τους. Πέρα, όµως, από τη µεγάλη προσφορά τους στην εστία µετανάστευσης, οι Κυθήριοι επιχειρηµατίες προέβησαν σε εξίσου σηµαντικές προσφορές προς τη γενέτειρά τους. Aναφέρουµε χαρακτηριστικά το Γρηγόρη Κασιµάτη του οποίου η οικογένεια ανέπτυξε κοινωφελή δράση . Προσέφερε οικόπεδα για την ανοικοδόµηση του Γηροκοµείου Κυθήρων και του Νοσοκοµείου Κυθήρων . Η οικογένειά του ανέπτυξε φιλανθρωπική δράση και στην Αυστραλία. Οι Κυθήριοι πάροικοι της Αυστραλίας βοήθησαν το γενέθλιο τόπο τους σε µικρά και µεγάλα έργα του νησιού κάνοντας εράνους. Τέτοια έργα είναι: το Γυµνάσιο στη Χώρα, σχολεία, νοσοκοµείο, γηροκοµείο, λιµάνια, δρόµοι.
Από το τέλος του 19ου αιώνα, παράλληλα µε τα µεταναστευτικά ρεύµατα προς την Αυστραλία, παρατηρούνται και µεταναστευτικά ρεύµατα προς την Αµερική Το µαζικό µεταναστευτικό ρεύµα προς την Αµερική πρωτοεµφανίστηκε στη δεκαετία του 1890 και ήταν µεγαλύτερο από εκείνο της Αυστραλίας κατά την ίδια εποχή. Οι ιδιαίτερες κοινωνικοπολιτικές συνθήκες οδήγησαν και σε ένα µεταγενέστερο µεταναστευτικό ρεύµα προς την Αµερική. Συγκεκριµένα, στα χρόνια του Μεσοπολέµου, ο αριθµός των παλαιών εµπορικών παροικιών περιορίστηκε, ενώ αντίθετα αυξήθηκαν οι νέες περιοχές εγκατάστασης, που δηµιουργήθηκαν εξαιτίας της µαζικής µετανάστευσης. Οι Έλληνες του εξωτερικού είχαν γίνει εκεί δεκτοί κάτω από αφοµοιωτικές πιέσεις, καθώς µετά το 1922 οι δεσµοί τους µε την Ελλάδα, και ιδιαίτερα µε το ελληνικό κράτος, είχαν αποδυναµωθεί. Στις παραµονές του Β’ Παγκοσµίου Πολέµου η διαδικασία αυτή είχε ως αποτέλεσµα την αναδιαµόρφωση της σχέσης ανάµεσα στους Έλληνες του εξωτερικού και των κοινωνιών που τους φιλοξενούσαν, καθώς και με τους µετανάστες στην Ελλάδα. Αν και η σχέση της Ελλάδας µε τους Έλληνες του εξωτερικού στην περίοδο του Μεσοπολέµου αρχικά αποδυναµώθηκε, ωστόσο πριν από το Β’ Παγκόσµιο Πόλεµο παρέµεινε ενεργή, υπό νέα όµως βάση. Η κατάρρευση της Μεγάλης Ιδέας τερµάτισε τη συγκεκριμένη µακρόχρονη πολιτική της Ελλάδας, η οποία ζητούσε τη βοήθεια των Ελλήνων του εξωτερικού. Πριν από το 1922 η βοήθεια αυτή αφορούσε σε οικονοµικές συνεισφορές, πολιτική υποστήριξη στην Μεγάλη Ιδέα και αποστολή εθελοντών για τους Βαλκανικούς πολέµους και τον Α΄ Παγκόσµιο Πόλεµο. Ωστόσο, οι προσπάθειες για την οικονοµική ανόρθωση της χώρας δεν µπορούσαν να τελεσφορήσουν. Γύρω στο 1930 Έλληνες από τις Ηνωµένες Πολιτείες και την Αίγυπτο άρχισαν να επενδύουν στην Ελλάδα. Η δικτατορία του Μεταξά προσπάθησε να επιτύχει την πολιτική στήριξη των Ελλήνων της Αιγύπτου και των Ηνωµένων Πολιτειών. Η πολιτική προς τους µετανάστες στις Ηνωµένες Πολιτείες καθοριζόταν από την πολιτική γραµµή που θα ακολουθούσε το Κογκρέσο. Κατά την περίοδο του Μεσοπολέµου παρατηρήθηκε µείωση του ρεύµατος της µετανάστευσης από την Ελλάδα. Όταν οι Ηνωµένες Πολιτείες έθεσαν φραγµό στη µετανάστευση το 1924, ο αριθµός των Ελλήνων που εισέρχονταν στη χώρα µειώθηκε. Η µαζική µετανάστευση από την Ελλάδα άρχισε στα τέλη του 19ου αιώνα και µέχρι τα 1930 υπήρχαν σχεδόν 200.000 Έλληνες στις Ηνωµένες Πολιτείες. Η ντόπια κοινωνία επιθυµούσε να ενσωµατωθούν όλοι οι µετανάστες και να εξαµερικανιστούν .
Τα πλοία που εξυπηρέτησαν τη γραµµή Ελλάδα - Αµερική ήταν την περίοδο πριν το Β΄ Παγκόσµιο πόλεµο και στις αρχές του 20ού αιώνα τα υπερωκεάνεια: Μωραϊτης, Πατρίς 1, Πατρίς 2 και Βύρων. H εφηµερίδα Λακωνία του Μαϊου του 1911 ανέφερε ότι τα καράβια Πατρίς, Θεµιστοκλής και Αθήναι προσέγγιζαν από το Γύθειο για Νέα Υόρκη . Μετά τον πόλεµο τα υπερωκεάνεια Νέα Ελλάς, Βασίλισσα Φρειδερίκη, Ολυµπία, και Άννα Μαρία εκτελούσαν το δροµολόγιο Ελλάδα - Αµερική. Τα υπερωκεάνεια αποτέλεσαν το µέσο που µετέφερε τους Έλληνες µετανάστες στην Αµερική, µεταξύ των οποίων και τους Κυθηρίους, τη χρονική περίοδο πριν από το Β΄ παγκόσµιο πόλεµο έως τις αρχές του 20ού αιώνα. Αργότερα χρησιµοποιήθηκαν τα αεροπλάνα που αντικατέστησαν σταδιακά τα πλοία.
Μέσα σ’ αυτό το γενικότερο µεταναστευτικό πλαίσιο εντάχθηκαν και οι Κυθήριοι. Αρχειακό υλικό των ∆ηµοτικών διαµερισµάτων των Κυθήρων αποτυπώνει αυτή την κινητικότητα. Παραθέτουμε ενδεικτικά ορισμένο από αυτό το απόσπασµα του Μητρώου Αρρένων της Κοινότητας του Ποταµού του 1899 περιλαµβάνει τα παρακάτω κυθηραϊκα ονόµατα, όπως του Κορωναίου Παναγιώτη του Κυριάκου που διαµένει στην Αµερική, µε αύξοντα αριθµό 8. Ένα άλλο χαρακτηριστικό δείγµα αποτελεί η πηγή του εκλογικού καταλόγου της Κοινότητας Αρωνιαδίκων, όπου αναφέρεται ο Αρώνης ή Καστρίσιος Κων/νος του Θεοδώρου, ετών 34, γεωργός, που διαµένει στην Αµερική. Στην ίδια πηγή καταγράφονται και τα παρακάτω ονόµατα µε τα εξής στοιχεία: µε αριθµό 34 ο Αρώνης ή Μινούκος ∆ηµήτριος του Εµµανουήλ µε αριθµό 7, 34 ετών, γεωργός, ο Αρώνης Παναγιώτης του ∆ηµητρίου, 42 ετών, σιδηρουργός, µε αριθµό 13 και Αρώνης Λεωνίδας του ∆ηµητρίου, 29 ετών, σιδηρουργός, µε αριθµό 20 .
Στρατολογικός πίνακας του 1933 καταγράφει τον Βενάρδο Ιωάννη του Κωνσταντίνου από την Αγ. Αναστασία, οικισµό µεταξύ Ποταµού και Καραβά, κατ’ επάγγελµα µάγειρας, να έχει µόνιµη κατοικία την Αµερική . Επίσης, στρατολογικός πίνακας του έτους 1938 του Ποταµού παρουσιάζει τον Σουρή ∆ηµήτρη του Γεωργίου, με έτος γέννησης το 1917, να διαμένει στην Αµερική .
Συνέπεια αυτής της πληθυσµιακής κινητικότητας καθώς και της εγκατάστασής τους υπήρξε ίδρυση Αδελφοτήτων σε πόλεις - εστίες της Κυθηραϊκής εγκατάστασης: N. Υόρκη, Βαλτιµόρη, Άγιος Λουδοβίκος, Καλιφόρνια . Πρώτη Κυθηραϊκή Αδελφότητα στην Αµερική είναι του Αγίου Λουδοβίκου, η οποία ιδρύθηκε το 1918 (βλ. παράρτηµα σ. 401). Η Κυθηραϊκή Αδελφότητα στη Νέα Υόρκη, που είναι και η µεγαλύτερη, ιδρύθηκε το 1919. Βασικοί σκοποί της είναι η ανάπτυξη της ιδέας της αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας, η έµπνευση σεβασµού και αγάπης προς τους θεσµούς της θετής πατρίδας, η καλλιέργεια αγαθών σχέσεων των µελών προς τους Αµερικανούς συµπολίτες τους, η διακήρυξη των αισθηµάτων και καθηκόντων προς την Πατρίδα και τη θρησκεία. Επίσης, η
παροχή ηθικής και υλικής υποστήριξης στα µέλη της Αδελφότητας και η περίθαλψη των ασθενών και αναπήρων µελών .
Tακτικά µέλη της Αδελφότητας είναι τα διαµένοντα στην Νέα Υόρκη και στα περίχωρά της (βλ. παραρτ. σ. 398). Στο 18ο άρθρο του καταστατικού ορίζεται, ότι οι Κυθήριοι που ασθενούσαν, ή υφίσταντο κάποια σωµατική βλάβη, δικαιούντο χρηµατικού βοηθήµατος µόνο µία φορά το έτος µε την έγκριση του διοικητικού συµβουλίου και υπήρχε συγκεκριµένος περιορισµός για τη χρονική διάρκεια χορήγησης του βοηθήματος στο ίδιο πρόσωπο. Κάθε τακτικό µέλος µε ανάγκη νοσηλείας στο νοσοκοµείο δικαιούτο χρηµατικό βοήθηµα $ 20,00 την εβδοµάδα µέχρι πέντε εβδοµάδες. Εάν κρινόταν αναγκαίο, ήταν δυνατόν να του παραχωρηθεί επιπλέον αναρρωτική βοήθεια µέχρι $ 15.00 την εβδοµάδα για δύο συνεχείς εβδοµάδες. Προέβλεπε, επίσης, την κατ’ οίκον νοσηλεία και μετά από τη φροντίδα περιποιήσεως του γιατρού της Αδελφότητας το πάσχον µέλος δικαιούτο χρηµατικού βοηθήµατος $15.00 την εβδοµάδα και τις υπηρεσίες του γιατρού της Αδελφότητας µόνο για τρεις συνεχείς εβδοµάδες .
Προέβλεπε, επίσης, χρηµατικό βοήθηµα $ 100.000 χωρίς καµία άλλη υποχρέωση. Επιπλέον, για την κηδεία απόρου µέλους της η Αδελφότητα προέβλεπε, όχι πάνω από $ 100.000 και την παροχή της αναγκαίας φροντίδας. Στο 22ο άρθρο καθορίζεται ο εορτασµός της Αδελφότητας την πρώτη Κυριακή µετά τις 24 Σεπτεµβρίου µε συνοδεία αρτοκλασίας και κατά προτίµηση στον Καθεδρικό Ναό όπου υπήρχε και η εικόνα της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, η οποία δωρήθηκε στο Ναό από την Κυθηραϊκή Αδελφότητα Νέας Υόρκης. Στο 23ο άρθρο καθορίζεται η σφραγίδα, η οποία και φέρει το έµβληµα της Αδελφότητας: η περιστερά µε κλάδο ελαίας .
H Kυθηραϊκή Αδελφότητα της Νέας Υόρκης πραγµατοποιεί τρεις εκδηλώσεις το χρόνο. Κορυφαία εορταστική εκδήλωση είναι, όπως προαναφέρθηκε, ο εορτασµός της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας, με την αφιερωμένη σε Αυτήν Εικόνα, στολισµένη µε λουλούδια και µυρτιές. Μετά τον εκκλησιασμό συγκεντρώνονταν για φαγητό και χορό, ώστε µε αφορµή το θρησκευτικό εορτασµό να προσφέρεται η ευκαιρία στους Κυθηρίους της Νέας Υόρκης να συσπειρώνονται. Ίδια ευκαιρία παρουσιάζεται και τον Ιανουάριο µε την κοπή της βασιλόπιτας, όπου προσφέρονται δώρα στα παιδιά σε κέντρο της πόλης. Το καλοκαίρι οργανώνεται εκδροµή σε παραλία της Νέας Υόρκης . Στην πρόσκληση αναφέρεται στο κάλεσµα καφέ και άρτου σε κάποιο χώρο της κοινότητας και στο µεσηµβρινό γεύµα που ακολουθεί σε εστιατόριο της Νέας Υόρκης. Στον εορτασµό συµµετείχαν περίπου 50 άτοµα, ενώ παλιότερα συµµετείχαν 120. Όλες αυτές οι ευκαιρίες έχουν σκοπό τη διατήρηση των σχέσεων των Κυθηρίων που ζουν στη Ν. Υόρκη και στα περίχωρά της.
Αδελφότητες από τα Κύθηρα ιδρύθηκαν στη Βαλτιµόρη το 1930 και στη Καλιφόρνια το 1950. Στη Βαλτιµόρη και στα περίχωρα οι Κυθήριοι δηµιούργησαν την Κυθηραϊκή Αδελφότητα Βαλτιµόρης και περιχώρων. Ένα σηµαντικό στοιχείο είναι ο συµβολισµός στη σφραγίδα. Σύµφωνα µε το πιο πρόσφατο καταστατικό, φέρει το έµβληµα της Αδελφότητας στο κέντρο και περιμετρικά την ονοµασία της στην ελληνική και αγγλική γλώσσα . Σκοπός της Αδελφότητας ήταν η ανάπτυξη της αλληλεγγύης και αλληλοβοήθειας. Επιπλέον, η παροχή ηθικής και υλικής υποστήριξης στα µέλη της Αδελφότητας και η περίθαλψη ασθενών και αναπήρων µελών. Στο 22ο άρθρο του καταστατικού καθορίζεται ο εορτασµός της Αδελφότητας στη γιορτή της ιάσεως του Παραλύτου από την Παναγία την Μυρτιδιώτισσα. Ως ημέρα εορτασμού ορίζεται η πρώτη Κυριακή µετά την 24η Σεπτεµβρίου µε αρτοκλασία και κάθε επισηµότητα στο κοινοτικό Ναό. Το δε βράδυ της ίδιας ηµέρας γίνεται χοροεσπερίδα. Στο 21ο άρθρο του καταστατικού ορίζεται η φιλική σχέση µε άλλα σωµατεία όµοιας φύσεως είτε αυτά είναι εγκατεστηµένα στη Βαλτιµόρη, είτε σε άλλες πόλεις. Στο πιο πρόσφατο καταστατικό καθορίζεται με ακρίβεια η επισηµότητα µε την οποία εορτάζεται η Παναγία η Μυρτιδιώτισσα. (βλ. παράρτηµα σ. 399,400).
Ιδιαίτερο ενδιαφέρον παρουσιάζει το καταστατικό της Κυθηραϊκής Αδελφότητας της Καλιφόρνιας του 1950, το οποίο εκτός από την επωνυµία της Κυθηραϊκής Αδελφότητας, φέρει και την επωνυµία του Πάνου Κορωναίου: «By-laws of the Cytherian brothterhood General Koronaios». Το κύριο γραφείο της Αδελφότητας είναι στην πόλη Oalkand, χώρα Alameda, κράτος Καλιφόρνιας. O ετήσιος, κυρίως θρησκευτικός εορτασµός της Αδελφότητας είναι η 24η Σεπτεµβρίου, ηµέρα εορτασµού της Παναγίας της Μυρτιδιώτισσας. Ο κύριος συµβολισµός της Αδελφότητας αποτυπώνεται στη σφραγίδα της, όπου στο κέντρο είναι χαραγµένη η εικόνα του καταγόµενου από τον Ποταµό Κυθήρων στρατηγού Kορωναίου και στο περιθώριο το όνοµα Cytherian Brotherhood. Εκτός από το πρωταρχικό καταστατικό του 1950, έχοντας στη διάθεσή µας και το καταστατικό του 1997, που αναθεωρήθηκε, µπορούµε να προβούµε σε ορισµένες επιπλέον παρατηρήσεις (βλ. παράρτηµα σ. 402,403).
Στους στόχους της Αδελφότητας συµπεριλαµβάνονται η προώθηση και διευκόλυνση του συμφέροντος τους των προσώπων των οποίων η καταγωγή είναι από το νησί Kythera, ώστε να ενισχυθούν οι κοινωνικές δραστηριότητες µεταξύ των µελών της και να επεκταθεί η ηθική και υλική βοήθεια στους ενδεείς κατοίκους Kythera. Μία άλλη σηµαντική παρατήρηση είναι ότι στον τίτλο του καταστατικού του 1950 αναφέρεται το επίθετο του Κυθήριου στρατηγού Πάνου Κορωναίου, προσώπου Ευρωπαϊκής Εμβέλειας με στρατιωτική, πολιτική και κοινωνική δράση. Και οι Κυθήριοι πάροικοι της Αµερικής συνετέλεσαν σε έργα του νησιού µε αντιπροσωπευτικές προσφορές το Λουράντειο ∆ηµοτικό Σχολείο Καρβουνάδας από τον οµογενή Λουράντο και το ∆ηµοτικό Σχολείο Λειβαδίου µε την προσφορά του οµογενή Σεµιτέκολου.
Και στην Αµερική λειτούργησε το οικογενειακό σύστηµα για τους Κυθηρίους. ∆ηλαδή, εγκαθίστατο αρχικά ένα µέλος της οικογενείας το οποίο στη συνέχεια καλούσε και κάποιο άλλο στον τόπο εγκατάστασης.

History > Documents

submitted by Australian Hellenic Historical Society on 20.01.2013

A Greek-Australian Perspective. By Melissa Afentoulis

In,

Stories of Australian Migration

Edited by John Hardy.

New South Wales University Press. 1988.

ISBN: 0 86840 155 2



When first asked to write a paper dealing with the topic of migration, I was somewhat reluctant to do so, partly because of the personal nature of the issue for me but also because it is difficult to represent fully a 'Greek' experience especially to an audience that is largely non-Greek. However, as I reflected more, I realised that this opportunity would not only challenge me to take stock of my experiences and assist me personally in attempting to reconcile some of my inner feelings about that experience, but also would give the opportunity to engage people in thinking about migration as a social issue and not just a personal one. Though the observations I will make are personally based, they have I believe a commonality with what others have felt and to that extent they represent what may be more widely shared.

There seems special point in offering such reflections at such a time in Australia's history. The bicentennial year offers an opportunity for stocktaking; but if, as I believe, we are at the crossroads as a nation, then this is a time to engage in reflection and reassessment. Only by this means can we critically evaluate our past and present in order to go forward into the future as Australians who have come to accept this country as our permanent living place.

As a nation Australia has come together randomly, whether by force, as in the convict days, or from need, or from whatever other motive. Non-British migration has predominated since the Second World War, as people have been displaced from Europe or migrated as refugees in more recent times. But however we have come to Australia, and for whatever reason we have come, we are indeed here and we must as a community reconcile ourselves to that.

When I look back on my experience, I become aware of certain themes and issues to which it gives rise. No one can forget the past for it has in a sense made us what we are. Certain things we have to confront in a personal way, yet doing this also involves us as members of a particular community. And it is the relationship of this community with the wider community that must also be addressed. We are not just migrants or the descendants of migrants but Australians embarking on a future.

In relating my own experiences, my starting-point is that of a migrant woman. When I arrived in Australia, I was only a young girl. But my impressions and view of the world, the impact of arrival on me, and how I responded to my environment, can be viewed in terms of gender as well as in social or class terms. I was nine years old when in June 1963 I arrived in Australia with my mother and brother at Station Pier. I had not known my father because he had migrated when I was one year old. His intention was to work hard for a few years abroad and then return 'home' with enough to better our lives. His decision to go to Australia was probably not very different from that of thousands of migrants in the postwar period.

In Greece my family lived off the land, had some sheep, grew crops, made cheese, and provided adequately for its members. Though we were not starving or neglected as children or penniless as a family, life was a continuous struggle involving hard physical work. Life held out few rewards. My parents worked hard to pay rent to the landowner but got very little in return from the produce of the land. The opportunity to better themselves did not exist for them; and it is only with hindsight in looking at Greece today that we know that things would have improved in a significant way for my brother and me if we had stayed in Greece. But like thousands of Greek families who turned to migration, my parents sought a solution not for themselves but in order to give us their children a better chance in life. Most Greek migrants of the 1950s and 1960s say the same thing, and have told it to their children over and over again until it has come to sound like a broken record!

Migration was seen by many thousands of people as an opportunity to break away from a fairly constrained and determinate existence to one of greater opportunity, to raise and improve one's standard of living and economic security. People like my father were prepared to work hard; after all, they were working very hard in Greece too. They were not selective about the work to be done, recognising that their choices were limited. But they did strive for comfort, material possessions, economic security, increased opportunities for us their children and of course less hardship (relatively speaking). And in the 50s they did find work: so long as they were prepared to work hard they would have jobs. Sometimes my father worked at two jobs, or took leave from one job and worked at another during his 'recreation' leave. He worked overtime and spent little in order to save — in order 'to make his small fortune'. But in my father's case, as with many others, the 'fortune' was not big because as a process worker he earned very little, no matter how hard he worked! He constantly contemplated his decision that the rest of us would come to Australia. By that stage I was nine and my brother eleven years old and until 1963 I only knew of my father through photographs.

My memories as a child in the village of Kontia, Limnos, an island in the northern Aegean overlooking the northern Turkish shores, are vivid and happy. Although I did not know my father then, I had the supportive environment of my extended family, living as I did with my grandparents and sharing the love and support of uncles, aunts and cousins. The image I have of my mother is that she was always working — cooking, washing, baking bread, weaving, knitting, tending the crops in the field, tending the animals, stocking up for the winter. At the same time I remember being pampered by my grandparents, playing with other children, being entertained by the visiting uncles and neighbours. The whole village was my confine and I did not feel stifled, neglected or alone. My childhood was something for the familiarity and security of a more culturally homogeneous and familiar setting, even though that would mean, in reality, poverty, hard work, and its own kind of exploitation.

The consequences of these experiences are now being reflected when most of these women are in their fifties and sixties. For Greek women, the importance of the family and the need for cultural identity as a reaffirming principle meant a lot in terms of their overall well-being. Even though the pursuit of economic security had to be an overriding goal, this was for many migrant women overwhelmingly at the expense of emotional security. This consequence of migration can scarcely be over-emphasised in view of the intensity and duration of its effect.

For Greek people cultural identity is crucial, and the problems associated with it inevitably accompanied migration. It took my own father eight years to decide whether the rest of the family should join him here or not. But it took my parents much longer — about twenty odd years — to reconcile themselves to the fact that they were here permanently. Besides the fear for most Greek people of losing their Greek identity in being forced to assimilate themselves to the new country, there has also been their need to accept, largely through their children, that they belong where their family is. This subtle question of identity is central to the impact migration has had on Greek families. In some ways the physical hardships have been almost insignificant by comparison. To be uprooted and made to seem vulnerable in the interest of an improved social and economic lot has been a hard cross to bear for most Greek people, even for those who have become relatively well-off in the process.

Significantly, about ten years ago many thousands of Greeks attempted to repatriate themselves to Greece after spending ten or twenty years in Australia. They were accompanied by children who either were born here or grew up here. What they found was the difficulty of repatriating themselves. Children blamed parents for expecting them to remain 'Greek' when all they had known was life in Australia. The parents blamed everybody for feeling dispossessed, for feeling that they did not belong anywhere. Many like my own father were forced to reconcile themselves to the fact that they had come permanently to Australia even though they still identified emotionally with their place of origin. There is, indeed, a common expression that Greek people will always use, which when translated goes like this: 'Damned are those who have known two homelands.'

What might once have seemed traumatic seems less so now. After years of hard work my parents are now enjoying relative security and good relationships with their children and grandchildren — links that have overwhelmingly reconciled them to permanent residence here. I too have been lucky, in being young enough to be educated here, and in now enjoying a career. Whatever the emotional stresses and hardships of my adolescent years, they have forced me to consider a series of questions which I might not otherwise have faced. As a Greek-Australian, what does it mean to be Greek in Australia? Does it make me less of an Australian? How, anyway, do I feel about Australia? What do Australians have in common? And with such a diverse population, how do we handle our differences?

The sense of difference can, as I have intimated, be particularly devastating. In my adolescent years I became intimidated and self-conscious about my difference because a difference in culture, values and lifestyle was not appreciated, respected or even tolerated by the community that included my peers. I was the Greek girl who was too serious, too studious, too different. Consequently, I only mixed with other migrant girls because I felt less threatened, better understood, at least tolerated if not appreciated. This gave rise to a `them-us' situation in which we felt the constraints upon us. Interestingly, my Australian peers reflected what most of us migrant girls wanted to strive towards, though of course we could not cross that hurdle, not at that stage, anyway, in our lives.

In a sense the question that arises from this experience is still with us as a society, and comes before us with a particular relevance in 1988. How do we all develop together for the sake of future generations? Do we push for minority 'ghettos' or an integrated society? Do we foster stereotypes of other groups, which is negative and alienating, or do we seek to reconcile differences — different lifestyles, customs, norms and values — as an enriching component of Australian society? My answer is implicit in the way the question is put, but in making such an accommodation we must keep an open mind.

The attitude to difference is crucial if Australia is to have not a multicultural population but a multicultural society. Cultural identity and hence integrity must be one component of a multicultural society, and this is something that can be reflected in the individual interaction between people. But the disadvantage suffered by ethnic minority groups is not simply a reflection of their ethnicity. It relates also to their position within society. Though difficulties of language and racial prejudice exacerbate the problems experienced by migrants, the hope for improvement really lies in providing equal opportunities for migrants. And the crucial question, perhaps, is one of representation. My experience is that across most, if not all, social, political and industrial structures migrants are significantly under-represented — and migrant women even more so. This puts them at a disadvantage right from the start. This puts them behind the rest, and they have to struggle even harder to gain access to power and a more equitable share of resources. Until Australian society as a whole accepts some responsibility for this, migrants as a social category, and not just Greeks, will remain second class citizens. It is no wonder that parents of the migration period have put such a great value on education for their children and have striven hard for them to achieve it because they have realised fundamentally that imbalance of power between them as a social category and others in the society.

I am nevertheless optimistic about the future because of where Australia has already come from. Starting from a convict colony it has developed into a nation. What remains a legacy is our treatment of the Aborigines, and this is an issue that must be addressed. I-low it is addressed will demonstrate our level of maturity. Similarly, the nation's maturity will also be gauged from how we as a society progress in the direction of a multiculturalism that embraces equity and cultural integrity. Now that Australia's immigration policy has again become a subject of debate, our sense of being at the crossroads is greatly increased. What is needed to ensure our optimism for the future is a policy that takes the right path, and does not move in a retrograde way towards our past mistakes. Overwhelmingly, migration for Australia has been of social and economic benefit. We must strive to build upon these gains if we are to fulfil the value of a fairer and just society for all.

History > Documents

submitted by Kytherian Cultural Exchange on 13.01.2013

Book on the Greek Diaspora in Australia, presented at the University of Athens

The Laboratory for the Study of Migration and Diaspora of the Department of Political Science and Public Administration of the University of Athens and Papazisis have organized the presentation of a book entitled "The Greek diaspora in Australia" and discussion on contemporary Greek population emigration, Monday, January 14, 2013 at 17.00 -21.00 in the auditorium "Alkis Argyriadis" the central building of the University.

The event will feature talks by:
Tsiaras Constantine, Deputy Minister of Foreign Affairs for Hellenism
Bloomfield Jenny, Ambassador of Australia to Greece
Laliotou Joanna, Assistant Professor, University of Thessaly
Kasimis Harry, Agricultural University of Athens
Golfinopoulos Andrew, Ph.D. Candidate University of Siegen (Germany)
Anthony Kontis, University of Athens


The discussion will be moderated by Professor, University of Athens, Nikolaos Tatsis.

Information:

Location Alkis Argyriadis Auditorium, Main Building, University of Athens, University 30, Athens

Date Monday, the 14th January, 2013,

Time: 17.00-21.00

Editors: Αντώνης Κόντης, Νικόλαος Τάτσης

Εκδόσεις Παπαζήση, 2012
519 σελ.
ISBN 978-960-02-2802-1, [Κυκλοφορεί]
Τιμή € 25,56

Η ελληνική διασπορά στην Αυστραλία, παρουσίαση στο Πανεπιστήμιο Αθηνών

Το Εργαστήριο Μελέτης της Μετανάστευσης και Διασποράς του Τμήματος Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης του Πανεπιστημίου Αθηνών και οι Εκδόσεις Παπαζήση διοργανώνουν παρουσίαση βιβλίου με τίτλο «Η ελληνική διασπορά στην Αυστραλία» και συζήτηση για τη σύγχρονη αποδημία ελλαδικού πληθυσμού, τη Δευτέρα 14 Ιανουαρίου 2013, στις 17.00-21.00, στο αμφιθέατρο «Άλκης Αργυριάδης», του κεντρικού κτηρίου του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Στην εκδήλωση θα μιλήσουν οι:
Τσιάρας Κωνσταντίνος, Υφυπουργός Εξωτερικών, Αρμόδιος για θέματα Ελληνισμού της διασποράς
Bloomfield Jenny, Πρέσβειρα της Αυστραλίας στην Ελλάδα
Λαλιώτου Ιωάννα, Επικ. Καθηγήτρια Πανεπιστημίου Θεσσαλίας
Κασίμης Χαράλαμπος, Καθηγητής Γεωπονικού Πανεπιστημίου Αθηνών
Γκολφινόπουλος Ανδρέας, Υποψήφιος Διδάκτορας του Πανε πιστημίου Siegen (Ομοσπονδιακή Δημοκρατία της Γερμανίας)
Κόντης Αντώνιος, Καθηγητής Πανεπιστημίου Αθηνών


Τη συζήτηση θα συντονίσει ο Ομ. Καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, Τάτσης Νικόλαος.

Πληροφορίες

Τοποθεσία Αμφιθέατρο Άλκης Αργυριάδης, Κεντρικό Κτίριο Πανεπιστημίου Αθηνών, Πανεπιστημίου 30, Αθήνα
Ημερομηνία Δευτέρα 14 Ιανοαυρίου 2013, 17.00-21.00

http://www.biblionet.gr/book/183721/Συλλογικό_έργο/Η_ελληνική_διασπορά_στην_Αυστραλία

The anthology and the articles of this volume deals with multidimensional Greek diaspora in Australia. As a collective achievement, an international conference was organized by the University of Athens and La Trobe University in Melbourne. It offers a prismatic view of the matter by analysts of different disciplines. The community of Greek-Australians are subject to a thorough multidisciplinary study which investigated synthetic historical data, economic data, social constructs, and dimensions of culture. In the globalized reality of migration in the post-modernist era, the interpretive schemes contained in articles reflect a universal approach that is consistent with the values ​​of science and Hellenism. From this perspective, this work constitutes a contribution to the local and international literature on diaspora issues.

Workshop on Migration and Diaspora, organisationally linked to the Department of Political Science and Public Administration, School of Law, Economics and Political Science, University of Athens, took responsibility for the publication of the entire project, with specific objectives: First, to seek full disclosure about this important part of the Greek diaspora in Australia. Second, to establish the economic and social image of the diaspora and to record the manifestations of collective life. Third, to connect the conceptual grid of "Greekness" to the cultural aspects of local reality there. Fourth, to identify the effects of cultural and national identity of the Greek diaspora in Australia.

Finally, to emphasize that what undoubtedly characterizes this essay is the scope of the work. The book goes beyond standard explanations, and collates data that has been diligently collected by all who participated in this effort. It is designed to capture the broader conceptual framework of transformational experiences of contemporary diaspora individuals, perpetual consciousness, and their physical mobility in the place and time.

Η ανθολογία των άρθρων του τόμου αυτού ασχολείται πολυδιάστατα με την Ελληνική διασπορά της Αυστραλίας. Ως συλλογικό επίτευγμα ενός διεθνούς Συνεδρίου που συνδιοργάνωσαν το Πανεπιστήμιο Αθηνών και το Πανεπιστήμιο La Trobe της Μελβούρνης, παρέχει μια πρισματική οπτική του θέματος από ειδικούς αναλυτές διαφόρων επιστημονικών τομέων. Η κοινότητα των Ελληνο-Αυστραλών γίνεται αντικείμενο διεξοδικής διεπιστημονικής μελέτης στην οποία διερευνώνται συνθετικά ιστορικά στοιχεία, οικονομικά δεδομένα, κοινωνικά μορφώματα, και διαστάσεις της κουλτούρας. Στην παγκοσμιοποιημένη μεταναστευτική πραγματικότητα της (μετά) νεωτερικής εποχής, τα ερμηνευτικά σχήματα στα άρθρα που εμπεριέχονται αποτυπώνουν μια οικουμενική θεώρηση που συνάδει με τις αξίες της επιστήμης και του ελληνισμού. Από αυτή τη σκοπιά, συνιστά συνεισφορά στην εντόπια και διεθνή βιβλιογραφία για ζητήματα διασποράς.

Το Εργαστήρι Μετανάστευσης και Διασποράς, οργανωτικά συνδεδεμένο με το Τμήμα Πολιτικής Επιστήμης και Δημόσιας Διοίκησης της Σχολής Νομικών, Οικονομικών και Πολιτικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Αθηνών, ανέλαβε με υπευθυνότητα την δημοσιοποίηση του όλου εγχειρήματος, έχοντας συγκεκριμένους στόχους: Πρώτον, να επιδιωχθεί η πληρότητα της ενημέρωσης γι' αυτό το σημαντικό τμήμα της ελληνικής διασποράς στην Αυστραλία. Δεύτερον, να στοιχειοθετηθεί η οικονομική και η κοινωνική εικόνα της εν λόγω διασποράς και να καταγραφούν οι εκφάνσεις του συλλογικού της βίου. Τρίτον, να συνδεθεί το νοηματικό πλέγμα της "ελληνικότητας" με τις πολιτισμικές παραμέτρους της εκεί τοπικής πραγματικότητας. Τέταρτον, να επισημανθούν οι συνέπειες της πολιτισμικής και εθνικής ταυτότητας του Έλληνα της διασποράς στην Αυστραλία.

Τέλος, να υπογραμμισθεί ότι εκείνο που αναμφίβολα χαρακτηρίζει το παρόν πόνημα είναι η υπέρβαση. Ξεπερνώντας μια τυπική εξηγητική παράθεση δεδομένων, το στοχαστικό ενδιαφέρον όλων όσων συμμετείχαν σε αυτή την προσπάθεια, αποσκοπούσε να συλλάβει τα ευρύτερα εννοιολογικά πλαίσια της μετάπλασης του σύγχρονου διασπορικού ατόμου, με την αέναη φυσική και συνειδησιακή κινητικότητα στον τόπο και τον χρόνο.

History > Documents

submitted by Lafcadio Hearn Files on 16.12.2012

Statue of Lafcadio Hearn (Koizumi Yakumo), in the park on the Beach in Lefkada

Λευκάδιος Χερν – Ο ελληνοϊρλανδός συγγραφέας των τριών ηπείρων

Η Ευρώπη τον εγέννησε, η Ασία τον εδημιούργησε ως λογοτέχνη περιωπής και η Αμερική τον ανέδειξε

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΤΟΜΑΗ

Levkathitika Nea

ΓΙΟΣ ΙΡΛΑΝΔΟΥ, ενός στρατιωτικού γιατρού που υπηρετούσε στη βρετανική διοίκηση των Επτανήσων, του Charles Ηearn, και Ελληνίδας, της Ρόζας Κασιμάτη, ο ελληνοϊρλανδός συγγραφέας Ρatrick Lafcadio Ηearn γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1850 στη Λευκάδα, απ΄ όπου προέρχεται και το ενδιάμεσο όνομα με το οποίο βαπτίστηκε.

Σε ηλικία δύο ετών ακολούθησε μαζί με τη μητέρα του τον πατέρα του που μετατέθηκε πίσω στην Ιρλανδία. Έκτοτε θα ζήσει δυστυχισμένα παιδικά χρόνια, εγκαταλελειμμένος μετά το διαζύγιο των γονέων του στα χέρια μιας ηλικιωμένης θείας του, Ιρλανδής, που τον προόριζε για καθολικό ιερέα. Με ανεπτυγμένο αίσθημα κατωτερότητας λόγω του παρουσιαστικού του, κλειστός και εσωστρεφής χαρακτήρας, θα ζήσει μεταξύ Δουβλίνου και ΗΠΑ, όπου μετανάστευσε στα δεκαεννέα του για να γλιτώσει την ανέχεια και την πείνα ως το 1889, όταν ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Ιαπωνία, όπου έμελλε να ζήσει τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια της ζωής του και να δημιουργήσει ουσιαστικά το μεγαλύτερο μέρος του συγγραφικού έργου του, για το οποίο έγινε παγκοσμίως γνωστός.

Σαν να επρόκειτο περί ουράνιας δικαίωσης, το σιωπηλό αγόρι που όπως φαίνεται κανείς από τους δύο γονείς του δεν αγάπησε αλλά και δεν ασχολήθηκε με την ανατροφή του, μειωμένης σωματικής διαπλάσεως και θύμα ατυχήματος από αβλεψία συμμαθητή του που του στέρησε το ένα μάτι, φτωχό που για τον λόγο αυτόν δεν μπόρεσε ποτέ να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Κλασική Φιλολογία, ήταν γραφτό να εισπράξει μετά θάνατον υπερπολλαπλάσια αποδοχή σε σχέση με την αδιαφορία που έτρεφε το περιβάλλον του γι΄ αυτόν.

Η προτομή του Λευκάδιου Χερν (Koizumi Yakumo) στο Πάρκο Παραλίας στη Λευκάδα

Statue of Lafcadio Hearn (Koizumi Yakumo), in the park on the Beach in Lefkada

Ο Λευκάδιος Χερν πέθανε στο Οκούμπο της Ιαπωνίας το 1904. Σχεδόν μαζί με τον θάνατό του έγινε γνωστό το έργο του στην Ελλάδα, όπου το 1910 άρχισαν να δημοσιεύονται σε φιλολογικά περιοδικά και εφημερίδες τα πρώτα αποσπάσματα λογοτεχνικών κειμένων του. Λίγα χρόνια αργότερα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1932, η ιαπωνική πρεσβεία στην Αθήνα με ρηματική της διακοίνωση ανακοίνωνε στο ελληνικό ΥΠΕΞ την πρόθεσή της, όπως και του Ελληνοϊαπωνικού Συλλόγου, να εγείρει με δαπάνες της μια αναθηματική στήλη για τον Χερν στην κεντρική πλατεία της Λευκάδας και μια δεύτερη, δαπάναις της Ιαπωνοελληνικής Εταιρείας και του Συνδέσμου Χερν, στο Τόκιο. Στη βάση της στήλης που κατέπεσε στον σεισμό του 1952, αλλ΄ ανηγέρθη εκ νέου το 1984 και το 1987 συμπληρώθηκε με μια προτομή του Χερν, έργο του γλύπτη Σπύρου Κατωπόδη, υπήρχε η επιγραφή:

«Λευκαδίω Χερν (Κοϊζούμι Ιακούμω), μεγάλω συγγραφεί, το των Ιαπώνων αληθές πνεύμα παγκοσμίως και λαμπρώς εμφανίσαντι, σήμα ευγνωμοσύνης ιαπωνικού έθνους, μηνί Οκτωβρίω 1932, έτους 259200 Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας».

Plaque commemorating the achievements of Lafcadio Hearn

The plaque reads: Lafcadio Hearn (Koizumi Iakoumo), a great writer, the true spirit of the Japanese and bright light for interpreting Japan to the world - with the gratitude of the Japanese nation, October 1932, the year 259200 of the Japanese Empire

Με την ίδια ρηματική διακοίνωση η ιαπωνική πλευρά χαρακτήριζε τον Χερν ως τον πρώτο συνεκτικό δεσμό στις σχέσεις των δύο χωρών. Σημειωτέον, το δευτερεύον όνομά του στα ιαπωνικά, Υakumo Κoizumi, έλαβε όταν υιοθετήθηκε από την οικογένεια Κoizumi, λίγο προτού νυμφευθεί την κόρη τους Setsu Κoizumi, προκειμένου να λάβει την ιαπωνική υπηκοότητα. Μαζί της απέκτησε τρεις γιους, τον Κazuo και τον Ιwao που σπούδασαν Φιλολογία και ασχολήθηκαν με την επιμέλεια και έκδοση του έργου του πατέρα τους μεταφράζοντάς το από τα αγγλικά στα ιαπωνικά, τον Κiyoshi, που έγινε γνωστός ζωγράφος, και μια κόρη, τη Suzuko, που έζησε μια μέτρια και ουδέτερη ζωή λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας.

Παραμένει ωστόσο εντυπωσιακό ακόμη και σήμερα το γεγονός ότι οι Ιάπωνες λάτρεψαν έναν συγγραφέα που ελάχιστα γνώριζε τη γλώσσα τους, αλλά έγραφε μόνο στα αγγλικά, και επιπλέον περιέγραφε, λόγω αμυδρής όρασης που διέθετε, όσα συνέβαιναν γύρω του από περιγραφές και αφηγήσεις φίλων και της γυναίκας του. Όπως πολύ χαρακτηριστικά ανέφερε σε πολυσέλιδο κείμενό του στο περιοδικό «Νέα Πορεία» (Αύγουστος – Οκτώβριος 1991), ο έλληνας πρέσβης στο Τόκιο (1990-1993), ε.τ. σήμερα, Κωνσταντίνος Βάσσης, από τους λίγους πραγματικά λόγιους διπλωμάτες καριέρας, «αντιθέτως (σ.σ.: με τον Χερν) υπάρχουν πολλοί ξένοι, ως επί το πλείστον Ευρωπαίοι, οι οποίοι ησχολήθησαν με την Ιαπωνία επιστημονικώς, αφιέρωσαν εις αυτήν όλην την ζωήν των, έγραψαν περί αυτής μεγάλα ιστορικά, λαογραφικά και γλωσσικά έργα. Αυτούς οι Ιάπωνες απλώς τους εξετίμησαν, τους παρεσημοφόρησαν. Στον Χερν όμως ανταπέδωσαν την αγάπη του με διαφόρους τρόπους».

Ως αποτέλεσμα αυτής της αγάπης αρχικά ιδρύθηκε στο Ματσούε, στην πρώτη πόλη όπου ο Χερν δίδαξε αγγλικά σε σχολεία της μέσης εκπαίδευσης και έμεινε 15 μήνες, ο Σύνδεσμος Χερν, με αξιόλογη ως σήμερα δράση, ενεργό μέλος του οποίου είναι ο εγγονός του συγγραφέα, Τoki, ενώ του ιδίου ο γιος και δισεγγονός του Χερν, Βon, είναι σήμερα διευθυντής του Μουσείου Χερν που ιδρύθηκε το 1933 και στεγάστηκε σε κτίριο με ελληνοπρεπή ρυθμό, αλλά επειδή δεν ταίριαζε με το περιβάλλον κατεδαφίστηκε και τη θέση του πήρε άλλο σε ιαπωνικό αρχιτεκτονικό ύφος. Στο Μουσείο Χερν εκτίθενται προσωπικά αντικείμενα του συγγραφέα, σπάνιες εκδόσεις των έργων του, αναμνηστικά εκθέματα κτλ. Στο Ματσούε το 1990 με τη συμπλήρωση 100 ετών από την άφιξη του Χερν στην Ιαπωνία έγινε πανηγυρική τελετή που περιελάμβανε διεθνές συμπόσιο και αποκάλυψη προτομής, που με δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης φιλοτέχνησε ο ίδιος γλύπτης (Σ. Κατωπόδης) ο οποίος τρεις δεκαετίες νωρίτερα είχε κάνει την προτομή για τον Δήμο Λευκάδας. Την ίδια χρονιά ο Δήμος Σιντζούκου (Shinjuku), 50 μέτρα από το ταφικό μνημείο στο Οκούμπου όπου τοποθετήθηκε η σορός του Χερν, αποφάσισε να δημιουργήσει πάρκο εκτάσεως 1.345,50 τ.μ. με εμφανή αρχιτεκτονικά σύνολα, δηλωτικά της ελληνικής καταγωγής του συγγραφέα: ένα είδος αρχαίας αγοράς, σειρά κιόνων, κρήνη, ναΐδριο που να θυμίζει ελληνορθόδοξο ναό (άνευ σταυρού) και χώρο παιδιάς και ανάπαυσης εν μέσω αλσυλλίου, σε περίοπτο χώρο του οποίου σχεδιάστηκε να τοποθετηθεί ψηφιδωτό, απεικονίζον χάρτη της Λευκάδας.

Το λογοτεχνικό έργο του Χερν υπήρξε πολυσχιδές, αν και όχι ενιαίο ποιοτικά. Στην Αμερική, για παράδειγμα, επί μία εικοσαετία το έργο του περιορίστηκε σε άρθρα εφημερίδων της Νέας Ορλεάνης και της Νέας Υόρκης, όπου έζησε, και σε μεταφράσεις γάλλων συγγραφέων. «Ο Χερν οφείλει πολλά στην Αμερική, και το αναγνωρίζει. Αν η Ιαπωνία τον εδημιούργησε ως συγγραφέα περιωπής, η Αμερική τον ανέδειξε. Με την διαφοράν ότι η τελευταία δεν είχε ιδιαίτερο λόγο να τον τιμήση και να φροντίση για την διαιώνιση της μνήμης του» έγραψε στο άρθρο του στο τεύχος της «Νέας Πορείας» ο πρέσβης ε.τ. Κ. Βάσσης. Στην «αμερικανική περίοδο» του συγγραφικού του έργου ανήκουν επίσης δύο μυθιστορήματα (είδος, πάντως, στο οποίο δεν διέπρεψε) και αναπλάσεις θρύλων και παραδόσεων ξένων λαών (εβραίων, Ινδών, Κινέζων και Φινλανδών) τις οποίες εξέδωσε σε δύο τόμους με τίτλους «Σκόρπια φύλλα από Παράξενη Λογοτεχνία» και «Μερικά Κινέζικα Φαντάσματα». Καλύτερο βιβλίο της αμερικανικής περιόδου πάντως θεωρείται το «Δύο χρόνια στις Γαλλικές Ινδίες», με εντυπώσεις από την παραμονή του στη νήσο Μαρτινίκ.

Στην ιαπωνική περίοδο, που είναι και η ουσιαστικότερη, ανήκουν 12 βιβλία, γραμμένα σχεδόν ένα κάθε χρόνο, αφιερωμένα εξ ολοκλήρου στην Ιαπωνία.

Σημαντική ήταν και η αλληλογραφία του που εξέδωσε ο πρωτότοκος γιος του, αλλά και οι πανεπιστημιακές παραδόσεις του που συγκεντρώθηκαν από φοιτητές του σε ογκώδεις τόμους βάσει σημειώσεων που κρατούσαν, δεδομένου ότι ο ίδιος δεν άφησε κείμενα διαλέξεών του, επειδή παρέδιδε μαθήματα αγγλικής λογοτεχνίας και κριτικής αυτοσχεδίως. Ο ίδιος έγραψε επίσης «Ιαπωνικά παραμύθια» για παιδιά.

Ο Οδυσσέας, η «τράτα» και ο μαρμαρωμένος βασιλιάς

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ είναι η ανίχνευση των ελληνικών καταβολών του συγγραφέα μέσα στο έργο του. Αν και δεν γνώριζε ελληνικά, ήταν λάτρης της ιστορίας, των παραδόσεων και των θρύλων της γενέτειράς του. Οι αέναες μετακινήσεις του από χώρα σε χώρα συμβολίζουν τις οδυσσειακές πλευρές του βίου του, ενώ οι αναφορές του σε αρχαίους έλληνες λυρικούς (Ανακρέοντα, Θεόκριτο, Μελέαγρο) είναι πυκνές στα έργα του. Αποσπασματικές ωστόσο ή λανθασμένες είναι οι γνώσεις του για νεότερα θέματα, όπως για τον χορό «τράτα» της περιοχής Μεγάρων ή τον θρύλο του μαρμαρωμένου βασιλιά, τον οποίο θα αναστήση ένας άγγελος όταν απελευθερωθεί η Κωνσταντινούπολη, με τη διαφορά ότι ο Χερν, μη γνωρίζοντας καλά την παράδοση, αντί βασιλιά και αγγέλου, ομιλεί περί ενός μοναχού. Αναμφίβολα ο Χερν ως συγγραφέας μπορεί να μην ανήκει στον πάνθεον των αρίστων της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αλλά ως προσωπικότητα, παράγωγο των κληρονομικών καταβολών του και των παιδικών και εφηβικών εμπειριών του, υπήρξε μοναδικός.

http://www.kolivas.de/archives/12090

History > Documents

submitted by Lafcadio Hearn Files on 16.12.2012

Plaque commemorating Lafacadio Hearn's contribution to the world

Lafcadio Hearn (Koizumi Iakoumo), a great writer, the true spirit of the Japanese and bright light for interpreting Japan to the world - with the gratitude of the Japanese nation, October 1932, the year 259200 of the Japanese Empire

Λευκάδιος Χερν – Ο ελληνοϊρλανδός συγγραφέας των τριών ηπείρων

Η Ευρώπη τον εγέννησε, η Ασία τον εδημιούργησε ως λογοτέχνη περιωπής και η Αμερική τον ανέδειξε

Της ΦΩΤΕΙΝΗΣ ΤΟΜΑΗ

Levkathitika Nea

ΓΙΟΣ ΙΡΛΑΝΔΟΥ, ενός στρατιωτικού γιατρού που υπηρετούσε στη βρετανική διοίκηση των Επτανήσων, του Charles Ηearn, και Ελληνίδας, της Ρόζας Κασιμάτη, ο ελληνοϊρλανδός συγγραφέας Ρatrick Lafcadio Ηearn γεννήθηκε τον Ιούνιο του 1850 στη Λευκάδα, απ΄ όπου προέρχεται και το ενδιάμεσο όνομα με το οποίο βαπτίστηκε.

Σε ηλικία δύο ετών ακολούθησε μαζί με τη μητέρα του τον πατέρα του που μετατέθηκε πίσω στην Ιρλανδία. Έκτοτε θα ζήσει δυστυχισμένα παιδικά χρόνια, εγκαταλελειμμένος μετά το διαζύγιο των γονέων του στα χέρια μιας ηλικιωμένης θείας του, Ιρλανδής, που τον προόριζε για καθολικό ιερέα. Με ανεπτυγμένο αίσθημα κατωτερότητας λόγω του παρουσιαστικού του, κλειστός και εσωστρεφής χαρακτήρας, θα ζήσει μεταξύ Δουβλίνου και ΗΠΑ, όπου μετανάστευσε στα δεκαεννέα του για να γλιτώσει την ανέχεια και την πείνα ως το 1889, όταν ταξίδεψε για πρώτη φορά στην Ιαπωνία, όπου έμελλε να ζήσει τα τελευταία δεκατέσσερα χρόνια της ζωής του και να δημιουργήσει ουσιαστικά το μεγαλύτερο μέρος του συγγραφικού έργου του, για το οποίο έγινε παγκοσμίως γνωστός.

Σαν να επρόκειτο περί ουράνιας δικαίωσης, το σιωπηλό αγόρι που όπως φαίνεται κανείς από τους δύο γονείς του δεν αγάπησε αλλά και δεν ασχολήθηκε με την ανατροφή του, μειωμένης σωματικής διαπλάσεως και θύμα ατυχήματος από αβλεψία συμμαθητή του που του στέρησε το ένα μάτι, φτωχό που για τον λόγο αυτόν δεν μπόρεσε ποτέ να ολοκληρώσει τις σπουδές του στην Κλασική Φιλολογία, ήταν γραφτό να εισπράξει μετά θάνατον υπερπολλαπλάσια αποδοχή σε σχέση με την αδιαφορία που έτρεφε το περιβάλλον του γι΄ αυτόν.

Statue of Lafcadio Hearn (Koizumi Yakumo), in the park on the Beach in Lefkada

Η προτομή του Λευκάδιου Χερν (Koizumi Yakumo) στο Πάρκο Παραλίας στη Λευκάδα

Ο Λευκάδιος Χερν πέθανε στο Οκούμπο της Ιαπωνίας το 1904. Σχεδόν μαζί με τον θάνατό του έγινε γνωστό το έργο του στην Ελλάδα, όπου το 1910 άρχισαν να δημοσιεύονται σε φιλολογικά περιοδικά και εφημερίδες τα πρώτα αποσπάσματα λογοτεχνικών κειμένων του. Λίγα χρόνια αργότερα, στις 17 Σεπτεμβρίου 1932, η ιαπωνική πρεσβεία στην Αθήνα με ρηματική της διακοίνωση ανακοίνωνε στο ελληνικό ΥΠΕΞ την πρόθεσή της, όπως και του Ελληνοϊαπωνικού Συλλόγου, να εγείρει με δαπάνες της μια αναθηματική στήλη για τον Χερν στην κεντρική πλατεία της Λευκάδας και μια δεύτερη, δαπάναις της Ιαπωνοελληνικής Εταιρείας και του Συνδέσμου Χερν, στο Τόκιο. Στη βάση της στήλης που κατέπεσε στον σεισμό του 1952, αλλ΄ ανηγέρθη εκ νέου το 1984 και το 1987 συμπληρώθηκε με μια προτομή του Χερν, έργο του γλύπτη Σπύρου Κατωπόδη, υπήρχε η επιγραφή:

«Λευκαδίω Χερν (Κοϊζούμι Ιακούμω), μεγάλω συγγραφεί, το των Ιαπώνων αληθές πνεύμα παγκοσμίως και λαμπρώς εμφανίσαντι, σήμα ευγνωμοσύνης ιαπωνικού έθνους, μηνί Οκτωβρίω 1932, έτους 259200 Ιαπωνικής Αυτοκρατορίας».

Lafcadio Hearn (Koizumi Iakoumo), a great writer, the true spirit of the Japanese and bright light for interpreting Japan to the world - with the gratitude of the Japanese nation, October 1932, the year 259200 of the Japanese Empire

Με την ίδια ρηματική διακοίνωση η ιαπωνική πλευρά χαρακτήριζε τον Χερν ως τον πρώτο συνεκτικό δεσμό στις σχέσεις των δύο χωρών. Σημειωτέον, το δευτερεύον όνομά του στα ιαπωνικά, Υakumo Κoizumi, έλαβε όταν υιοθετήθηκε από την οικογένεια Κoizumi, λίγο προτού νυμφευθεί την κόρη τους Setsu Κoizumi, προκειμένου να λάβει την ιαπωνική υπηκοότητα. Μαζί της απέκτησε τρεις γιους, τον Κazuo και τον Ιwao που σπούδασαν Φιλολογία και ασχολήθηκαν με την επιμέλεια και έκδοση του έργου του πατέρα τους μεταφράζοντάς το από τα αγγλικά στα ιαπωνικά, τον Κiyoshi, που έγινε γνωστός ζωγράφος, και μια κόρη, τη Suzuko, που έζησε μια μέτρια και ουδέτερη ζωή λόγω σοβαρών προβλημάτων υγείας.

Παραμένει ωστόσο εντυπωσιακό ακόμη και σήμερα το γεγονός ότι οι Ιάπωνες λάτρεψαν έναν συγγραφέα που ελάχιστα γνώριζε τη γλώσσα τους, αλλά έγραφε μόνο στα αγγλικά, και επιπλέον περιέγραφε, λόγω αμυδρής όρασης που διέθετε, όσα συνέβαιναν γύρω του από περιγραφές και αφηγήσεις φίλων και της γυναίκας του. Όπως πολύ χαρακτηριστικά ανέφερε σε πολυσέλιδο κείμενό του στο περιοδικό «Νέα Πορεία» (Αύγουστος – Οκτώβριος 1991), ο έλληνας πρέσβης στο Τόκιο (1990-1993), ε.τ. σήμερα, Κωνσταντίνος Βάσσης, από τους λίγους πραγματικά λόγιους διπλωμάτες καριέρας, «αντιθέτως (σ.σ.: με τον Χερν) υπάρχουν πολλοί ξένοι, ως επί το πλείστον Ευρωπαίοι, οι οποίοι ησχολήθησαν με την Ιαπωνία επιστημονικώς, αφιέρωσαν εις αυτήν όλην την ζωήν των, έγραψαν περί αυτής μεγάλα ιστορικά, λαογραφικά και γλωσσικά έργα. Αυτούς οι Ιάπωνες απλώς τους εξετίμησαν, τους παρεσημοφόρησαν. Στον Χερν όμως ανταπέδωσαν την αγάπη του με διαφόρους τρόπους».

Ως αποτέλεσμα αυτής της αγάπης αρχικά ιδρύθηκε στο Ματσούε, στην πρώτη πόλη όπου ο Χερν δίδαξε αγγλικά σε σχολεία της μέσης εκπαίδευσης και έμεινε 15 μήνες, ο Σύνδεσμος Χερν, με αξιόλογη ως σήμερα δράση, ενεργό μέλος του οποίου είναι ο εγγονός του συγγραφέα, Τoki, ενώ του ιδίου ο γιος και δισεγγονός του Χερν, Βon, είναι σήμερα διευθυντής του Μουσείου Χερν που ιδρύθηκε το 1933 και στεγάστηκε σε κτίριο με ελληνοπρεπή ρυθμό, αλλά επειδή δεν ταίριαζε με το περιβάλλον κατεδαφίστηκε και τη θέση του πήρε άλλο σε ιαπωνικό αρχιτεκτονικό ύφος. Στο Μουσείο Χερν εκτίθενται προσωπικά αντικείμενα του συγγραφέα, σπάνιες εκδόσεις των έργων του, αναμνηστικά εκθέματα κτλ. Στο Ματσούε το 1990 με τη συμπλήρωση 100 ετών από την άφιξη του Χερν στην Ιαπωνία έγινε πανηγυρική τελετή που περιελάμβανε διεθνές συμπόσιο και αποκάλυψη προτομής, που με δαπάνες της ελληνικής κυβέρνησης φιλοτέχνησε ο ίδιος γλύπτης (Σ. Κατωπόδης) ο οποίος τρεις δεκαετίες νωρίτερα είχε κάνει την προτομή για τον Δήμο Λευκάδας. Την ίδια χρονιά ο Δήμος Σιντζούκου (Shinjuku), 50 μέτρα από το ταφικό μνημείο στο Οκούμπου όπου τοποθετήθηκε η σορός του Χερν, αποφάσισε να δημιουργήσει πάρκο εκτάσεως 1.345,50 τ.μ. με εμφανή αρχιτεκτονικά σύνολα, δηλωτικά της ελληνικής καταγωγής του συγγραφέα: ένα είδος αρχαίας αγοράς, σειρά κιόνων, κρήνη, ναΐδριο που να θυμίζει ελληνορθόδοξο ναό (άνευ σταυρού) και χώρο παιδιάς και ανάπαυσης εν μέσω αλσυλλίου, σε περίοπτο χώρο του οποίου σχεδιάστηκε να τοποθετηθεί ψηφιδωτό, απεικονίζον χάρτη της Λευκάδας.

Το λογοτεχνικό έργο του Χερν υπήρξε πολυσχιδές, αν και όχι ενιαίο ποιοτικά. Στην Αμερική, για παράδειγμα, επί μία εικοσαετία το έργο του περιορίστηκε σε άρθρα εφημερίδων της Νέας Ορλεάνης και της Νέας Υόρκης, όπου έζησε, και σε μεταφράσεις γάλλων συγγραφέων. «Ο Χερν οφείλει πολλά στην Αμερική, και το αναγνωρίζει. Αν η Ιαπωνία τον εδημιούργησε ως συγγραφέα περιωπής, η Αμερική τον ανέδειξε. Με την διαφοράν ότι η τελευταία δεν είχε ιδιαίτερο λόγο να τον τιμήση και να φροντίση για την διαιώνιση της μνήμης του» έγραψε στο άρθρο του στο τεύχος της «Νέας Πορείας» ο πρέσβης ε.τ. Κ. Βάσσης. Στην «αμερικανική περίοδο» του συγγραφικού του έργου ανήκουν επίσης δύο μυθιστορήματα (είδος, πάντως, στο οποίο δεν διέπρεψε) και αναπλάσεις θρύλων και παραδόσεων ξένων λαών (εβραίων, Ινδών, Κινέζων και Φινλανδών) τις οποίες εξέδωσε σε δύο τόμους με τίτλους «Σκόρπια φύλλα από Παράξενη Λογοτεχνία» και «Μερικά Κινέζικα Φαντάσματα». Καλύτερο βιβλίο της αμερικανικής περιόδου πάντως θεωρείται το «Δύο χρόνια στις Γαλλικές Ινδίες», με εντυπώσεις από την παραμονή του στη νήσο Μαρτινίκ.

Στην ιαπωνική περίοδο, που είναι και η ουσιαστικότερη, ανήκουν 12 βιβλία, γραμμένα σχεδόν ένα κάθε χρόνο, αφιερωμένα εξ ολοκλήρου στην Ιαπωνία.

Σημαντική ήταν και η αλληλογραφία του που εξέδωσε ο πρωτότοκος γιος του, αλλά και οι πανεπιστημιακές παραδόσεις του που συγκεντρώθηκαν από φοιτητές του σε ογκώδεις τόμους βάσει σημειώσεων που κρατούσαν, δεδομένου ότι ο ίδιος δεν άφησε κείμενα διαλέξεών του, επειδή παρέδιδε μαθήματα αγγλικής λογοτεχνίας και κριτικής αυτοσχεδίως. Ο ίδιος έγραψε επίσης «Ιαπωνικά παραμύθια» για παιδιά.

Ο Οδυσσέας, η «τράτα» και ο μαρμαρωμένος βασιλιάς

ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΥΣΑ είναι η ανίχνευση των ελληνικών καταβολών του συγγραφέα μέσα στο έργο του. Αν και δεν γνώριζε ελληνικά, ήταν λάτρης της ιστορίας, των παραδόσεων και των θρύλων της γενέτειράς του. Οι αέναες μετακινήσεις του από χώρα σε χώρα συμβολίζουν τις οδυσσειακές πλευρές του βίου του, ενώ οι αναφορές του σε αρχαίους έλληνες λυρικούς (Ανακρέοντα, Θεόκριτο, Μελέαγρο) είναι πυκνές στα έργα του. Αποσπασματικές ωστόσο ή λανθασμένες είναι οι γνώσεις του για νεότερα θέματα, όπως για τον χορό «τράτα» της περιοχής Μεγάρων ή τον θρύλο του μαρμαρωμένου βασιλιά, τον οποίο θα αναστήση ένας άγγελος όταν απελευθερωθεί η Κωνσταντινούπολη, με τη διαφορά ότι ο Χερν, μη γνωρίζοντας καλά την παράδοση, αντί βασιλιά και αγγέλου, ομιλεί περί ενός μοναχού. Αναμφίβολα ο Χερν ως συγγραφέας μπορεί να μην ανήκει στον πάνθεον των αρίστων της παγκόσμιας λογοτεχνίας, αλλά ως προσωπικότητα, παράγωγο των κληρονομικών καταβολών του και των παιδικών και εφηβικών εμπειριών του, υπήρξε μοναδικός.

http://www.kolivas.de/archives/12090

History > Documents

submitted by Kytherian Religious Consciousness on 05.12.2012

Certificate that accompanied the award of the Gold Cross of St Andrew

....to Professor Minas Coroneo, by Archbishop Stylianos on his name day, Monday November 26th, 2012.

Very few of the St Andrews Crosses have ever been awarded. Only 4 of the Gold St Andrew Cross have been awarded.

The Cross is presented for valuable services to the Church and the community. The Cross was presented along with a certificate, signed by His Eminence, with the wording “Honorary Award / The Gold Cross of St Andrew is hereby presented to Minas Coroneo ”.

History > Documents

submitted by James Victor Prineas on 25.06.2012

Gold medals awarded to Atom Industries, Angelo and John Notaras, at the World Inventors symposium in Switzerland.

In 1963, Angelo & John established machine manufacturer, Atom Industries.

Other Awards include:

In 1975, won the new inventor of the year Award, on The Inventors, ABC Television. The invention was a computer ignition kit for small engines. This invention appears on the Century of(Australian) innovation site at the Powerhouse Museum.

On October 23, 1990, The Bulletin magazine included Angelo and John in a feature article The best in the World, And Australian Made.

1975. Atom introduced Husqvarna products into Australia .

1994 Highly Commended - NSW State Bank Farm Safety Award for Innovation and Excellence - Atom Chainsaw Drill Attachment

Now in operation for 40 years, Atom’s policy became to manufacture niche products in Australia – with a minimum of skilled staff to carry out the production.

From 1992 to 2012 – their leading product became the Atom lawn edger and garden tiller – which was awarded 6 gold medals at the World Inventors symposium in Switzerland. They have also won the OEM MIE award in the USA for the lawn edger.

1995 Power Equipment Magazine Australasia (P.E.A) Product of the Year (Australasia) - Atom Domestic Edger

1996 P.E.A Product of the Year (Australasia) - Atom Professional Lawn Edger

1997 GOLD MEDAL - 25th International Inventions & Technology Convention Geneva, Switzerland - Atom Edger

1998 P.E.A Product of the Year - Atom Electric Edger

1999 SILVER/GOLD MEDAL - 27th International Inventions & Technology Convention Geneva, Switzerland - Atom Electric Edger 2000 OEM MIE Awards (USA) - Atom Edger

2006 GOLD MEDAL - 34th International Inventions & Technology Convention Geneva, Switzerland - Atom Rotary Tiller/Cultivator

2006 PEA Product of the Year (Australasia) - Atom Rotary Tiller/Cultivator

Biographical background of Angelo and John Notaras

[[picture:"AWARDS2.jpg" ID:6982]]

John (left) & Angelo Notaras with some of their patented inventions, together with a few of their Australian and International awards.

In 1908 Anthony (Tony) Lambrinos Notaras arrived in Australia. Originally from Frilingianika, Kythera, he later returned to the Island and in 1932 brought his wife, Ianthe (nee Megaloconomou), from the village of Potamos, to Australia to settle, and had five children; Angelo, Mitchell [See entry for Mitchell in this section, High Achievers], Irene, John and Betty.

Anthony’s eldest and youngest sons, Angelo (b.1933) and John (b.1939), both born in Grafton, NSW, have been inventors most of their lives. From humble beginnings as very young banana farmers from Woolgoolga NSW in the 1950’s, they gained a wealth of experience using the then available power equipment, which has led them to invent, design and manufacture Australian products and export them worldwide.

On the farm, Angelo and John recognised the need for a motorised misting machine to spray the bananas which was being done by hand sprayers. The misting machine was so effective that they started selling them, and in 1960 moved to Sydney. They became the distributor for Solo in Australia. Solo began producing chainsaws which the brothers also sold.

They then established a manufacturing company Atom Industries in 1963, where they designed and manufactured a chainsaw drill attachment to replace the old time consuming method of using a hand brace and bit. Drilling holes in timber now takes seconds. Often called the “borer”, the device revolutionised the speed in erecting fences and stockyards around Australia. In production for over 40 years, it is exported to many countries and is still being manufactured today.

[[picture:"kythera site.jpg" ID:7056]]

John holding the drilling attachment for chainsaws & Angelo holding the computer ignition system that won the ABC Invention of the Year

Between 1969 to 1973, the brothers designed and manufactured their own lightweight diecast magnesium 60cc and 75cc chainsaws. They invented and patented a turbo air cleaner, which has now been adopted by many quality chainsaw manufacturers (patents expired in 1986). They also incorporated their own patented Anti-Vibration handle system (using metal springs). They also devised the first “plug in” carburettor, which stopped heat transfer and thus prevented fuel vaporisation. It was the only chainsaw to be wholly manufactured in Australia. It was also the first chainsaw in the world to have electronic ignition as a standard feature.

In 1974 however, the government at the time without warning, substantially reduced tariff protection and also revalued the Australian dollar to A$1 = US$1.50, so the brothers decided to phase down the chainsaw production, as did many other manufacturers in Australia.

Atom introduced Husqvarna into Australia in 1975. With the brothers vast experience with chainsaws, many of the early features and improvements on the Husqvarna chainsaws were a direct result of Angelo and John’s advice to Husqvarna in Sweden. Husqvarna is one of the leading brands of chainsaw in the world.

In 1973, the brothers invented an electronic ignition system to replace points and condensers on small engines. In 1976 they won the ABC Inventor of the Year. Many millions of modules have been sold worldwide, including to OEM (Original Equipment Manufacturers) engine manufacturers. As a replacement part, these modules have prevented millions of perfectly good engines from being thrown away - once the points and condensers are no longer available as a spare part.

[[picture:"angelo_n.jpg" ID:6983]]

Angelo Notaras holding the ABC Invention of the Year Award in 1976 with Prime Minister Malcolm Fraser (looking away) & the judging panel.

The Notaras invention featured prominently in an exhibition at the Powerhouse Museum, Sydney, called, A Century of innovation. The best of the century.
The best of the Century! High praise, indeed.

How Two stroke engines work:

http://www.howstuffworks.com/two-stroke.htm

How Automobile Ignition Systems Work:

http://www.howstuffworks.com/ignition-system.htm

In the early nineties, Angelo and John invented the Atom lawn edger. Living about 2 kilometres apart from each other, the brothers previously shared a 3 wheeled lawn edger. Frustrated by the lack of manoeuvrability and heavy cumbersome design, they were determined to design a compact, lightweight and manoeuvrable edger that anyone could use. Today Atom lawn edgers are the leading brand of lawn edgers in Australia. Export markets include the USA, Europe, Canada and New Zealand.

A new patented Golf Bunker Edger has since been developed for golf course greenkeepers that maintains bunkers up to eight times faster than other trimming devices. This has dramatically reduced the costs of maintaining golf course bunkers which is one of the most labour intensive and time consuming jobs for the greenkeepers.

Designing and manufacturing the edgers was a big project. The brothers built an additional factory in Fairfield, Sydney to manufacture the dies and plastic components. All the design work and toolmaking is achieved using world class Computer Aided Drafting & Computer Aided Machining (CADCAM). For the edgers to be strong and light, they are made in industrial heavy duty polyamide.

It took two years of research, development and testing before introducing the Atom lawn edger to the market in September 1995. The Atom lawn edger has over fourteen major design features not seen in lawn and garden products which make it a virtually indestructible product.

The brothers have won many international and Australian awards over the years for their products including two awards from the International Inventions Convention in Geneva, Switzerland and the OEM MIE award in the USA for the lawn edger.

[[picture:"multi_medal.jpg" ID:20488]]

Self taught engineers, Angelo and John Notaras are quiet achievers and rank amongst Australia’s most successful inventors. There are very few people who can make a living out of inventing, designing, manufacturing and selling their products around the world. The brothers certainly have come a long way since their days as banana farmers, and continue today inventing, designing and manufacturing new versatile exciting products.

Angelo and John take an active part in preserving the rich heritage of Greeks in Australia. They began by underwriting all three books written by Hugh Gilchrist, Australians and Greeks Volume 1, Australians and Greeks Volume 2, and Australians and Greeks Volume 3.

They were also instrumental in ensuring that the 1916 book, Life in Australia was republished, in both a Greek and English edition.

Angelo was also the key person to help establish and later 'drive' many of the innovative projects of the Kytherian World Heritage Fund.

They have also supported and raised money for many Greek charities over the years. Angelo and John are very proud of their Kytherian heritage, and are some of the key persons involved in the development of the kythera-family.net website.

[[picture:"Picture.jpg" ID:7267]]

Angelo Notaras with his wife Mary. Angelo was awarded the "Cross of St. Andrew", the Greek Orthodox Church's highest award - given for exceptional charitable work.

Angelo's wife Mary is the daughter of Vasily (Bill) Kalokerinos (Summers) of Alexandrathes (1905 - 1978) and Theodora (Glitsos) of Dokona (1910 - 1975)(see Photography Diaspora subsection Weddings & Proxinia for a photograph of the wedding of Mary's parents). Angelo has three children, Anthea, Anthony and William. John has one child Melanie, (Thea (deceased).

Further Reading
'After the farm came a mighty spark'
Paul Clarke
The Sun (Sydney), 27 February 1986, p 37.

History > Documents

submitted by Vasilia Uhrweiss (nee Margetis) on 20.06.2012

Part of the programme of he Metropolitan Younger Set Ball and Mannequin Parade, 1941

Download the 5-pages of the Programme as a .pdf:

Metropolitan_Younger_Set_PROGRAMME_1941s.pdf

Life Story of one of the participants - my auntie, Diana Lianos (later Rudkin).

Diana (Diamantoula) Rudkin (nee Lianos), in her prime, 1950

The Lianos sisters. Daughters of George and Agapi Lianos, with Diana as a very young girl

Diana (christened Diamantoula), was born in Sydney on the 4th August 1920,the youngest of five sisters and second youngest of the eleven children of George and Agapi Lianos from Kythera.

As can be seen in the photograph, she showed a flair for dressing at an early age and when she grew up went to the East Sydney Technical College to learn dress designing. But she soon found a job in a dress factory instead. It was nothing for her to take a length of material and drape it around herself, pin it into shape with large safety pins and with smart shoes and handbag was ready to go out and party with her friends.

She joined The Metropolitan Younger Set and organised a Ball and Mannequin Parade in aid of the Red Cross Society that was held in the Banquet Hall of the Hotel Australia on the 14th January 1941. Her brother Anthony was the Secretary and her sister Aspacia Sophios, a beautiful singer was on the programme. Diana was one of the mannequins.

Diana continued working in fashion and did charity work with the Metropolitan Younger Set, and was named Miss Australia Legion in the Miss Australia Contest in 1946. Previously in 1945 she had met an American George Rudkin doctor of marine biology, during his leave from Townsville where many Americans were stationed. They corresponded when he returned to America and proposed marriage. She accepted and prepared for a new life in another country. She left Sydney Australia in 1946 and many members of the family went to the boat to see her off.

Diana Lianos (later, Rudkin) leaving for America. 1946

Diana is standing third from the right, next to Papou.

On her arrival in America where she was met by George they immediately travelled to Philadelphia where arrangements were made for their marriage. It was a very small affair at the Registry Office with no family or friends available at such short notice. It was their day and they were very happy.

Diana (Diamantoula) Rudkin (nee Lianos) with husband George Rudkin

And so began her life in America.
Within six months of her arrival she had formed the Australasian Women's Club (originally the Australian Women's Club) and later became the State President of the Pennsylvania branch of the Daughters of the British Empire. It was a new world to the new war brides and many were frightened and anxious. Some suffered real hardship at first and were very disillusioned. The Members, mostly Australian and New Zealand war brides who had settled in well, helped in any way they could financially or with other problems. Over the years most were comfortably settled with their own homes and cars. Now days besides being a social group, the Club still works for various charities in America.

George became a scientist with the Institute for Cancer Research in Philadelphia and soon after their marriage he was invited by the Nobel Institute to further his research at the Karolinska Institute in Stockholm. Not to be idle,Diana opened the first International and Modelling School in Sweden. It was more a finishing than a modelling school where the girls were given lessons in hostessing,voice production and wardrobe planning. Diana made sure that the teachers were all experts in their field.

In 1960 she made her first trip home to Australia and spent many happy days catching up with members of her brothers and sisters and their families.

George Lianos surrounded by children and grandchildren, 1950

George in the meantime was is Paris where he was to be the guest speaker at the first international meeting of the Histo-Chemical Society. Before returning to the U.S.they visited Stockholm for the 12th anniversary of the school she founded,which was now under the direction of Count Olderman-Cronstadt. On returning to America she was asked by a travel agency to advise women on wardrobe planning for overseas travel and was offered a job at the agency.

During all these years Diana still managed to have four children,one girl and three boys. On her first trip home to Australia she took the two eldest Liana and Charles with her,and the other two boys Robert and Brian stayed at home with their father.

In 1965 she made another trip to Australia while doing a world trip this time with Robert and Brian.Her father had died suddenly in 1962 and she was unable to reach Australia in time. George continued his research into cancer at the Research Centre in Philadelphia, and Diana opened a small travel agency with a cardboard cut-out of a kangaroo in the window. The children had all completed their educations.Robert and Brian followed their father into research, Liana into finance, and Charles into the high tech field.

Children of George and Diana Rudkin (nee Lianos). Philadelphia. U.S.A

In 1985 George took Sabbatical leave and came to the C.S.I.R.O. in Sydney Australia. Diana came with him and spent time with members of the family remaining after the deaths of sister Stella and brothers Menas and Emanuel. They stayed with Anthony at his home in Killarney Heights,and she insisted that she come and help me at my pharmacy at Waverley. She certainly made her presence felt and fascinated the customers and my staff by her sometimes imperious stage manner (she would have made a great actress) but everyone laughed and loved it.

George and Diana celebrated their Ruby wedding anniversary at Uncle Tony's home and what a night it was. Everyone who was able to came -- aunts,uncles, nieces and nephews many who were married and had their own children.

8 remaining children of George and Agapi Lianos, 1987, in Uncle Tony's home, in Killarney Heights

This photograph taken at the Ruby Anniversary Party, at Uncle Tony's house in 1987.
Standing: Coralia and Diana. Seated: Socrates, Constantine, Anthony, Theodora, Theodore and Aspacia.

One evening George and Diana were invited to a formal dinner given by the C.S.I.R.O, so it was full dress for both of them. Towards the end of their trip a party was held at my mother Theodora's house at Rose Bay, and it was great for all to be together again. But this was to be their last trip to Australia.

Diana (Diamantoula) Rudkin (nee Lianos) with huband George Rudkin later in life,1987

This photograph was taken at the farewell party for Diana at Margetis family home, Rose Bay, Sydney.

In the early part of 1990 George died suddenly. Diana was heartbroken and could not be consoled and she too died suddenly on 6th of September in the same year 1990.

Diana (Diamantoula) Rudkin (nee Lianos) with huband George Rudkin later in life, 1987, in formal dress

The photograph depicts Diana and George Rudkin preparing for a night on the town, 1987.

History > Documents

submitted by Vasilia Uhrweiss (nee Margetis) on 30.04.2012

Registration of Alien Certificate of Bretos Margetis, 1915

I have written the Life Story of my father, which features in the Notable Kytherians section. My father was a Founding Member of the Kytherian Association of Australia in 1922. He was also on the organising Committtee of Ayia Triatha church in Surry Hills.

Bretos Margetis

24th November, 1889 - 12th November, 1961.

My father Bretos Margetis was named after his grandfather, who is pictured here with his daughters,and was probably born about 1850. His son George married Vasilia Galanis and they had three boys, Bretos, Dimitri and Minas, and three girls Maria, Panayiotitsa and Evangelia.

Dad was born on the 24th November 1889 in Aroniathika and went to the village school with his brothers and sisters and was a keen student. (Of interest is the origin of the name. It appears to come from the baptismal name of the mother (Margeta or Marieta),but was used as a nickname in the beginning but appears for the first time in the parish register of Saint Mina in Logothetianika in 1801, but was still regarded as a nickname. Also it appears that three members Margetis, came from Koropi (on the coast going to Sounion) two of whom settled in Araniathika where they added the name Aroney in order to register their origin. A century later it made an appearance in Chora. It appears that the present day family name, Margetis was originally a nickname of one branch of the large family Aroney of Aroniathika, but it was decided by the Prefects of Argolidos and Corinthias, that the family name Aroney be replaced by Margetis.

Apart from Kythera the family name is mentioned in Crete, and in an earlier period 1536 it is mentioned in a catalogue of conscripts from Chania, and in 1678 there is reference in Kefallinia to a painter of icons Christodoulos Margetis. These cases show that the family name Margetis has connections outside the region and are linked directly with Kythera.)

But to continue:
Judging by the photograph the men appear to be wearing their "Sunday Best", but life on the land was very hard, so their father decided that the boys had to seek a better life elsewhere, and chose Australia as they had relatives there already who would be able to help them.

George Margetis with his sons, from left to right, Minas, Bretos and Jim, taken in Greece, about 1902

Bretos was the first to go and arrived in Sydney on the 3rd of December 1903 on the ship Orizaba.He stayed with an Uncle (name unknown) and went to school, and learnt English quickly by reading the local newspapers and having a dictionary beside him to look up words he didn't understand. He was a good student and did well,even with language difficulties. When he left school he helped his Uncle in his business and managed to save money to send home to his family in Kythera. He continued saving as much as he could and by the time he was nineteen he had his first restaurant.

In 1915 he had to register with the government,and received a Certificate of Registration of Alien, under The War Precautions (Aliens Registration)Regulations 1916 and was finaly registered at a Police Station in Sydney. He then became active in the Kytherian Association, and was one of the founding members of the commitee,and was the Secretary 1924-1826.
Two of his sisters, Panayiotitsa (Bonney) and Evangalia, and his two brothers, Dimitri ( Uncle Jim) and Minas came to Australia, but Mina later returned to Greece to his parents and sister Maria.The girls married, Bonney to Vasili Georgopoulos who had been a chef at the royal court in Athens, and later opened the Athenian Restaurant in Castlreagh St., and Evangalia to Spiro Coroneo (Uncle Sam) who opened a business in Greenthorpe, south west, N.S.W. Uncle Jim never married because he was short and worried that he would have short children.

Bretos opened a restaurant at 617 George St Sydney with white tablecloths on the tables and red velvet covered chairs. It was an "up market" restaurant and served three course meals for two and sixpence,which was expensive for those times. It is interesting to note that the shop next door was a Chemist Shop which may have given Dad the idea for his future children to become Pharmacists (which they did).

He developed a love for music, especially Opera,and took singing lessons with a Mrs Cresswell who taught him many songs from operas, but his favourite was La Donna Mobile wich he sang with great gusto at friends parties. Through this interest he met Theodora Lianos who was also a music lover,and had learnt to play the piano quite well,and soon there were wedding bells in the air and they married at the Agia Triatha in Surry Hills.

Dad had also bought two Picture Shows in Fairfield The Crescent and The Butterfly,and while he took care of the business in town,Mum travelled to Fairfield to manage the businesses out there.It was in Fairfield that Dad obtained his life long passion for cricket and in 1925 was asked by the Fairfield Cricket Club to be their Vice-President, which he accepted with pleasure.

But the Depression was still here and things were not going well in Australia and the rest of the world,and Dad had to close the restaurant at first,and later the Picture Shows, and so lost everything. But he was the eternal optimist,and always believed that when one door closed another one opened. He took jobs wherever he could find them and went to Parkes at one time, and back to Bondi, and was a cook in his brother-in-laws restaurant. He even opened a cake shop in Double Bay, the Niagara Cake Shop, but the economy was still bad, so he had to close it too. Then Dad was offered a job in Canberra with Harry Notaras and went there to try his luck.

At that time Mum, George and I lived in a flat in Double Bay and went to the Double Bay Public School (which is still there). Mum took a part-time job in a sweet factory, folding the little cardboard boxes that the sweets went in. Mum always made sure that she was home before we walked home from school and greeted us dressed as if she was going out.

Mum also arranged for George and I to have music lessons with Mrs Cresswell and paid for them by sewing dresses for her .When Mrs Cresswell came to give us our piano lessons she often heard me singing, and even though I was about eight years old, apart from teaching me the piano she taught me a few little songs, a couple of which I still remember.

I went on to the Wollahra Opportunity School and George went to Randwick Boys High School. Then Dad was offered the opportunity to buy one of the Notaras shops in Kingston which he accepted and at last at the age of Fifty-three he was on his way to start a new life at Victor's Rotary Cafe in Kingston Canberra,and he sent for his family to join him at last.

Once in Canberra Mum and Dad joined the Greek Community and became very active in promoting Greece by broadcasting and arranging programmes on special Greek Days, the 25th of March and the 28th 0f October on the radio station 2CA .George read speeches about these days,and I sang Greek Songs, and records of Greek music were also played. These were fairly well received by the general community there, but there was still a certain amount of xenophobia, even though Greece was fighting with the Allies.

Dad met many young men who were customers, who came to say goodbye to him when they leaving for the war in Europe and some kept in touch by letters. Some cadets from the nearby Duntroon Military College,would ring to say they were coming in the evening for a meal. Even though it was after hours in Canberra,Dad served them in the large kitchen at the shop,and the boys sat around the table and laughed and talked to Dad while he cooked them steak and eggs on the fuel stove there. This was about 1942-43.

Mum was also instrumental in encouraging the Musical Society of Canberra to write to the A.B.C. in Sydney asking them to bring the Sydney Symphony Orchestra to Canberra which they did, and other cultural performances followed, including the concert given by the world famous Greek Soprano, Elena Nicholaides.

George and I went to Canberra High School where we joined the choir and took up sport, hockey for me and athletics for George. I took the part of the leading soprano in the Opera Dido and Aeneas and George sang in the choir,and as a result of this performance was invited to perform in the same role at the Armidale University. Mum came with me and sat proudly in the audience, thinking of the interest and love of music that she and Dad had fostered in us. Mum and Dad then sent me to board at Frensham at Mittagong,where I became the head of the choir and represented the school at Singing School Festivals in Sydney. Mum or Dad always came to Mittagong if I was in any concert at the school.

George and I went to Sydney University to study pharmacy (George had given up studying Dentistry in Melbourne as he realized that it wasn't for him) so we were together. We had found our apprenticeships,George with our Uncle Theo Lianos who was managing Christians Pharmacy in Kings Cross, and I spent the first year of my apprenticeship with Fred Rolfe in Queanbeyan and the balance at Paul Kelly's Pharmacy at Brookvale which was a long way from Coogee especially by public transport,and I travelled three hours a day - (very few students had cars in those days).

We had joined the Olympic Club when we came back to Sydney to study, and met many members whose parents knew our parents previously so we felt quite at home.We took part in many of the club's activities,the parties and competitions and talent quests .Joan Varvaressos and I were keen but friendly adversaries. Some I remembered were Big Con and Little Con Mottee, Nick Marcels, Stan Georgiadis, Con Papalexion, Toti Stanley, Nina Aikon and Bill Psaltis, to name of few. They also staged a Greek Comedy "Sproxenia which "brought the house down" when it was performed.

We boarded with a family in Coogee, Mrs Parsonage (a great cook)and her husband, who were very good to us. They allowed us to have a party when they went on holidays, (they were very trusting)so we invited friends that we had made at the club and some from the university. Mum drove down with the local fruiterer Kyriacos Calligeros, (who was going to the markets) and brought some food for the party (and to join in the fun of course). A good time was had by all and we sang and danced and talked till late. I remember Con Mottee and Areanthe Simos and many more who were there that great night.

At Uni, George and I joined the S.U.P.A. (Sydney University Pharmacy Association), and helped organise the Pharmacy Ball one year, which was a great success mainly due to George's boundless enthusiam. I was also elected the Pharmacy representative on the S.R.C (the Student's Representative Council), and captained the Pharmacy Hockey Team (we never won a match).

Also about this time a group of Greek descent undergraduates were brought together by Manuel Aroney to form the Sigma Epsilon Phi Chapter and we met fairly regularly and arranged a dinner in honour of His Emminence,Archbishop Iezekiel. It was another great success. Manuel, who was head of the steering committee acted as M.C. and three toasts were proposed by Andrew Coroneo (to the University), fourth year Medical student George Papadopoulos (to Sigma Epsilon Phi), and final year Law student Helen Gleeson (to Hellenism), and Pharmacist George Margetis moved the vote of appreciation to His Emminence, in Greek.

At about this time George and I had moved from Coogee to Kings Cross to a boarding house, The Oriana, (which later became the Rex Hotel and is now units). The other residents in the house were mostly elderly ladies,who liked us very much, and fussed over us and said prayers and lit candles at St Canice's Church when we having our exams.( Ilike to think that their prayers helped).

In the meantime Mum and Dad were working very hard In Canberra,as there were very few scholarships to the Uni, so all fees and books had to be paid for, as well as our board,and as pharmacy apprentices we were not allowed travel passes either even though our wage was a mere pittance. Dad constantly urged us to work hard to get along and at one stage, after we had written letters about our social activities and nothng else, he sent a very stern letter, saying that he was pleased we were having a good time !!!!!!,but what about our studies???????, and not to forget that he and Mum were working very hard for us. I still have that letter.

But Mum and Dad were still active in the Canberra Greek Community,with Dad helping many new migrants in Canberra to translate any documents they had,and in 1951 the Very Rev. Archbishop Theophylactos was aproached by the organisers of the forthcoming Women's Jubilee Convention to be held in Canberra in October of that year, to send two delegates from the Ladies Welfare Committee of the Greek Orthodox Archdiocese of Australasia. Mum was approached to be one of two delegates, the other being Mrs.K.Hood (Melides) from Sydney, and Mum was greatly honoured and accepted. Her paper referred to the trials that Greek migrant women suffered on coming to Australia, and ways and means that could be done to overcome them, and for Australian women to do their part in helping them to learn the Australian way of life, and eventually to integrate into the general community. The papers of both delegates were well received.

After KIngs Cross we moved to a house in South Coogee,where we studied for our Finals and where a group of students met two or three times for coaching by a pharmacy lecturer. George and I supplied supper,(sandwiches) and served tea from a very large crockery teapot that George had found somewhere that held seventeen cups of tea( which was just enough). George and I found some permanent work in Pharmacy,George at Kings Cross again and I worked for a time at Stevens Pharmacy at Surry Hills which was near the Agia Triatha in Bourke St. I then went home to Canberra to do relieving work in the country, and George did likewise. We were never lonely on these jobs, as all we had to do was to enter any Greek Milk Bar and tell the owners we were young Greek pharmacists away from home, and they opened their arms to us.

After we had finished our various jobs in the country, we both returned to Sydney and lived in MacMahons Point, and we found permanent work, George at the Cross again,and I at Bradford's Pharmacy in Wynyard Station.

Then in 1956 Dad received from Coles an offer to buy the shop. We were all thrilled and looked forward once more to be a family together. Mum and Dad packed up and moved in with us at MacMahons Point until we found a lovely unit to move into at Neutral Bay.

In the meantime Dad financed George and I to purchase two pharmacies,one in Waverley, and the other in Redfern which had a large Greek population. We then opened a pharmacy in Caltex House in Kent Sydney, which at that time,1958 was the tallest building at that end of town. Mum went there to work with an employed pharmacist. Dad went to help George at Redfern because of so many Greek customers, and I employed a cousin, Elaine Theodore to help me.

They were small businesses compared to those of to-day, but they did well although the shop at Waverley starting from scratch was slower but Dad was in his element. He had his family with him, and we went to concerts and parties together, and many of our friends included them in our invitations as well.

But he wasn't going to be satisfied until he had bought a house for us, which he did when he found one in Victory St. Rose Bay. We moved in July 1961 and each morning Dad got up early to go down and buy the daily paper, and go back home to read it in the front family room, which looked out to the beautiful Harbour, and he would say "I wouldn't call the King my Uncle."

But it wasn't to last and in November he went into hospital for an operation,and his pancreas burst and he passed away on the 12th November 1961. It was a dreadful shock to us and everyone. Mum, George and I were devastated too that Dad, having succeded at last in everything that he could wish for, was not allowed to enjoy it more. But at least he made it,and he was a great Dad, and we loved him very much and George and I were very grateful that we had those few happy years together as a family and I remember a comment made by one of Dad's cousins Jim Galanis, at the funeral, that he had never seen a man who was so happy with his family and proud of them too. For that remark we were thankful. And we put on his headstone:

TO LIVE IN THE HEARTS WE LEAVE BEHIND ,IS NOT TO DIE.

And that's where Dad will
always be.

History > Documents

submitted by George S Venardos on 28.04.2012

Written on the back of a photograph which includes

Minas (Mick) and Theothoros (Theo) Tzortzopoulos (Poulos) and two other young men - currently unamed?

Poulos brothers with unamed young men, entry 1

Poulos brothers with unamed young men, entry 2

The dedication on the back of the photograph may indicate who these two unidentified men are?

It is written to Mick Poulos by George Faros - who identifies himself as a godson of Mick Poulos.

History > Documents

submitted by Kytherian Religious Consciousness on 18.04.2012

First Minute Book (1897-1916) of the Greek Orthodox Community of Melbourne & Victoria (GOCMV)

On the occasion of the 114th Anniversary of the Greek Orthodox Community of Melbourne & Victoria we are proud to publicly release images of the first minutes of the GOCMV (1897-1916).

Peruse the contents of the minute book at:

http://www.greekcommunity.com.au/gocmv_public/index.php/en/about-us/1897-minutes

The minutes contain hundreds of names of early Greek settlers and through its pages we observe the history of the organisation as it evolved through its first two decades; the establishment of the first Greek Orthodox Church in Melbourne, the contribution of the founding members to the war efforts in Greece and the first constitution of a Greek organisation in Australia.

These rare documents are the very essence of our cultural heritage; intrinsically linking our history with the history of Melbourne and Victoria.

Our aim is to preserve and promote such historical documents that define the tangible attributes of our forefathers for the benefit of both today’s and future generations.

The GOCMV is proud to contribute to the cultural landscape of Melbourne in its endeavor to articulate and illustrate the significance of our cultural identity.

History > Documents

submitted by Lafcadio Hearn Files on 17.04.2012

Chinese Ghost Stories: Curious Tales of the Supernatural

A collection of ancient Chinese ghost stories translated into English by a 19th century scholar offers a glimpse into the legends that shape the country's culture

Bangkok Post

Published: 5/06/2011

Ghost stories have made a unique contribution to Chinese culture for thousands of years. While many Western scholars have mastered Chinese art forms such as ink painting and traditional music, few have become versed in the country's canon of ancient ghost stories.

Lafcadio Hearn was an exception. Born in Greece in 1850, but having spent most of his life in the US (1869-1889) and Japan (1890-1904), Hearn became famous for his prolific and insightful writings about Japanese culture, society and people.
He was also a celebrated translator of traditional literature from Asian countries into English, especially Japanese legends and ghost stories. His Kwaidan: Stories and Studies of Strange Things was adapted in part by film-maker Masaki Kobayashi for his 1965 cult classic Kwaidan, which won that year's special jury prize at the Cannes Film Festival.

His Chinese Ghost Stories features tales of heroic sacrifice and chilling horror along with poignant tales of hopeless love.
The beautiful Ge-Ai sacrifices her life for her beloved father and becomes a haunting presence in Beijing's Great Bell temple. Ming Yi of the Ming Dynasty (1368-1644) falls in love with a woman who turns out to be the soul of a celebrated female poet (Xue Tao) from the Tang Dynasty (618-907). Selfless son Dong sells himself to a wealthy lord to pay for a decent burial for his father and wins the compassion of the god of heaven, who sends a goddess ( Zhi Nv) to be his wife. Supreme judge Yan Zhenjing of the Tang Dynasty is killed by a rebel leader and becomes an immortal, helping to put down the rebellion.

Hearn employs a delicate touch in narrating these stories, which not only enhances their linguistic charm but makes for an exhilarating read. The elegant and dreamy scenes are captivating, although the charming characters come with the expectation of happy endings.

Lafcadio Hearn.

The evocative scene Hearn sets for a meeting between Ming Yi and Xue Tao in The Story of Ming Yi demonstrates his deft touch. ''That day all the air was drowsy with blossom perfume, and vibrant with the droning of bees. It seemed to Ming Yi that the path he followed had not been trodden by any other for many long years; the grass was tall upon it; vast trees on either side interlocked their mighty and moss-grown arms above him, be-shadowing the way; but the leafy obscurities quivered with bird-song, and the deep vistas of the wood were glorified by vapours of gold, and odorous with flower-breathing as a temple with incense.''

However, while he sets a romantic tone for the stories, Hearn doesn't veer far from the original Chinese stories. He weaves philosophical understanding into his retellings of the classical tales. In The Tradition of the Tea Plant, for example, he writes of ''the good of continence'', which is a core doctrine of traditional Chinese culture.

The stories the Soul of the Great Bell and The Return of Yan Zhenjing offer clues of how the author perceives sacrifice in the context of ancient China. While in the former, Ge-Ai's sacrifice is attributed to her love for her father, Yan's death in the latter is believed to be due to his faith in ''His Majesty the Son of Heaven''.

CHINESE GHOST STORIES: CURIOUS TALES OF THE SUPERNATURAL: By Lafcadio Hearn, 2011 Tuttle Publishing ,128pp. Available at all good bookshops, 395 baht.

Aside from exploring ancient, spiritual China, Hearn also delves into other parts of the country's culture, such as Chinese tea and porcelain in The Tradition of the Tea Plant and The Tale of the Porcelain God.

In addition to being the objects of adoration, some of the women in these stories are often the breadwinners for their families. This is strikingly different to modern China where men are expected to support and take care of women's material needs. This reflects the social context of the time from which the stories originated.

In ancient China, women were skilled food gatherers and performed most domestic tasks. They were viewed as a pillar of the economy and the social structure, while men, who only visited their spouses and children sporadically, played a smaller role in family life.

Hearn's narration reminded me of reading these stories as a child in a small village in southern China. The flavours are so alike that the language barrier does not seem to exist.

Writer: Xiangyang Tang

History > Documents

submitted by Kytherian Association LIBRARY, Sydney on 16.04.2012

Donation of Lafcadio Hearn books to the Kytherian Association Library and Research Centre

Titles included Exotics and Retrospectives, Shadowings, In Ghostly Japan, and Kotto, Being Japanese Curios with Sundry Cobwebs.

Hearn Society, Athens, through its International Cultural Coordinator, Takis Efstathiou, has donated 4 books by Lafcadio Hearn to the Kytherian Association Library in Sydney

The books were sent from Athens at Takis expense.

It is a marvellous gesture, as the Kytherian Association Library did not have any books by Lafcadio Hearn in its collection, until this month.

The Kytherian Association, in particular Cultural Officer George Vardas, and Library Officer, George Poulos, would like to convey their deep appreciation to Takis Efstathiou, for this act of benificence.

**Don't forget the Kytherian Association Library as the perfect repository for books with a Hellenic or Kytherian subject. Don't throw family books out to be pulped. They will have a much better "home" in the Kytherian Library, where subsequent generations of Kytherians and Hellenes can benefit from them.

History > Documents

submitted by Lafcadio Hearn Files on 11.04.2012

The Open Mind of Lafcadio Hearn: Homage to Lafcadio Hearn (Art Exhibition) - the LOGO

Download a .pdf version of the Japanese "Open Mind" program here:

The Open Mind of Laafcado Hearn Program.pdf

Matsue Castle & Koizumi Yakumo Memorial Museum Sunday, October 10 – Wednesday, November 3, 2010

Karakoro Art Studio & Koizumi Yakumo Memorial Museum Saturday, November 6 – Sunday, November 14, 2010

Lafcadio Hearn was born to Kytherian Rosa Kasimati on the island of Lefkada, Greece, on June 27, 1850. His father was Charles Hearn from Ireland. Separated from his parents at an early age, he spent his childhood in Ireland. After traveling to the four corners of the earth, he eventually reached Japan and settled here.

Hearn viewed Japan from his own unique perspective and grew to love and understand the country. He had an open mind, free from racial or religious prejudice. In this modern world, we should appreciate and understand his ideals and learn how to share his attitude.

Matsue was one of the cities Koizumi Yakumo (Lafcadio Hearn) loved most. This year, the city of Matsue is commemorating the 160th anniversary of his birth and the 120th anniversary of his arrival in Japan and Matsue.

On this special occasion, ‘Yakumo’s world and spirituality’ will be expressed through an international art exhibition to be held at Matsue Castle, and by an exhibition of Lafcadio’s works and letters at the nearby Koizumi Yakumo Memorial Museum.

To express Koizumi Yakumo through art is a new approach. Last October, visitors and artists alike were inspired by the works by 47 artists from seven countries on display at the Hearn Art Exhibition at the American College of Greece in Athens. This year’s exhibition will be a unique event in Japan, celebrating his open mind through artworks by artists from Japan and other parts of the world.

Since we are celebrating the 120th anniversary of his arrival in Japan, it is timely that we reevaluate his open mind with appreciation and respect.


120th Anniversary of Koizumi Yakumo’s Arrival in Japan

Art Exhibition

The Open Mind of Lafcadio Hearn

Mr. Takis Efstathiou, an art coordinator living in Greece, and Mr. Masaaki Noda, a New York based artist, have been cherishing this project since 1996.

A monument produced by Mr. Noda and titled by Mr. Efstathiou was installed on the campus of the American College of Greece in Athens in October 2009. An art exhibition under the same title, featuring works from all over the world, was held in the gallery of the College. The exhibition attracted much attention.

A monument to the Open Mind of Lafcadio Hearn by Mr. Noda will be donated to Matsue in October this year. (2010).

Contents of the Art Exhibition

About 30 works (20 by Japanese artists and 10 by foreign artists) will be exhibited in the tower of Matsue Castle.

The exhibition has the same theme as that held in the American College in Greece last year, expressing Hearn’s spirituality.

It is, however, a unique style of event in Japan. The American College has offered to loan some of the exhibits from last year.
It is also the first time an art exhibition of this type has been held in Matsue Castle. The venue has been made available through the understanding and support of

Matsue City. Matsue Castle is 400 years old, and retains its original form and features. We believe that the displays on the third and fourth floors of the castle will impress visitors and artists alike.

The Art Exhibition will be held in October (2010), a major tourist season, and we expect it will attract many regular tourists, in addition to those who will come because they love Hearn and art.

As some people may have difficulty climbing the steep stairs in Matsue Castle, the Art Exhibition will be relocated to the vault of Karakoro Art Studio in November, (2010), so that more people can enjoy the work on display.

A concurrent exhibition in the Koizumi Yakumo Memorial Museum will feature the spirituality of Lafcadio though works, newspaper articles, and letters that reinforce the themes of ‘coexistence’ and ‘tolerance’.

Associated Events

Summit for the Future of Koizumi Yakumo Associations and Museums
October 9th – 10th, 2010, Matsue Cultural Center

The Summit will also be organized by the Planning Committee for Events to Commemorate the 120th Anniversary of Koizumi Yakumo’s arrival in Japan.

Representatives of all Koizumi Yakumo associations and museums will convene in Matsue for panel discussions and group discussions to build a network for the future. It will be a good opportunity for the participants to set goals and agree on future plans.

Children’s Art Exhibition

This event, primarily organized by Matsue Shinji-ko Rotary Club, will be held during the same period as the exhibition in Matsue Castle. Mr. Masaaki Noda, the artist who created the monuments to Lafcadio Hearn, will lead a workshop, in which he will teach the participating children how to express their feelings through artwork.
Their work will be exhibited.

Exhibition and Sale by Matsue-ryu (Matsue
style) Association
The Association of Matsue Style consists of local traditional artists and craftsmen. They are planning to exhibit and sell their works under the theme of The Open Mind of Lafcadio Hearn.

Organizers:

The Planning Committee for Events to Commemorate the 120th Anniversary of Koizumi Yakumo’s Arrival in Japan

Co-Organizers:

Matsue City
Matsue City Board of Education

Sponsors:

The Ministry of Foreign Affairs of Japan
Embassy of Greece, Tokyo
Embassy of Ireland, Tokyo
Shimane Prefectural Government

History > Documents

submitted by Kytherian Cultural Exchange on 10.04.2012

The travels of Frizou. Production by Myrto Dimitriou

Curriculum Vitae, Myrto Dimitriou

Επώνυμο: Δημητρίου
Όνομα: Μυρτώ
Ημερομηνία γέννησης: 02.08.1983
Τόπος γέννησης: Θεσσαλονίκη

e-mail: Email, Myrto Dimitriou

http://omadafantasia.blogspot.com

http://origamiwithfantasygroup.blogspot.com
www.youtube.com/watch?v=GVNx1Ld9GDw
www.youtube.com/watch?v=pOgMQqY8o6A

Myrto's appreciation of Japanese culture, and her endeavours to explain Japanese culture to Greeks in Greece, and teach Japanese arts such as origami, has inevitably led her to make contact with persons associated with Lafcadio Hearn, such as Takis Efstahiou and Lafcadio's grandson, Bon Koizumi. The Japanese-Greek cultural exchange through Lafcadio Hearn is fascinating.